Η Γροιλανδία της ψυχής (*) Ποίημα

Τόσο κρατάνε οι μέρες στην άκρη του κόσμου,

μεγάλες σαν μήλα που ώριμα πέφτουν.

Και οι άνθρωποι ψάχνουν τη νύχτα στη μαύρη καρδιά τους.

Τόσο κρατάει μια ανάσα που αντέχει στο κρύο.

Καυτή σαν τη λάβα που σώματα καίει.

Και οι άνθρωποι ψάχνουν τη φλόγα σ’ αγάπες που φεύγουν.

Τόσο για τόσο, στο τόσο.

Μα πόσο ανάγκη να ζήσουν,

ψυχές που στ’ αλήθεια αντικρίζουν τον ήλιο

να λιώνει τον πάγο στην άδεια καρδιά τους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s