Τα μαρούλια του Τσερνομπίλ (*) Ημερολόγιο

2003

Επισκέπτομαι συχνά το σπίτι μιας πολύ αγαπημένης μου φίλης, το οποίο ενίοτε χρησιμεύει και σαν κέντρο ψυχοθεραπείας, αφού εγώ κάθομαι άνετα στο μπλε καναπέ του σαλονιού της και εκείνη, απέναντι μου σε μια καρέκλα, είναι έτοιμη να ακούσει όλα μου τα προβλήματα και τις φιλοσοφίες. Οι τοίχοι δε του σπιτιού, βαμμένοι σε ένα ελαφρύ κίτρινο χρώμα,  σου αποπνέουν μια απίστευτη ηρεμία. Με το που θα σου ανοίξει την εξώπορτα και θα σε προϋπαντήσει με εκείνο το πελώριο χαμόγελο της, νιώθεις τις σκοτούρες να γλιστράνε από πάνω σου. Άλλοτε πάλι το σπίτι γίνεται εστιατόριο, αφού εκτός από τα αμέτρητα κεράσματα, δεν είναι λίγες οι φορές που μαζευόμαστε όλη η παρέα να φάμε μαζί.

Σε μια τέτοια επίσκεψη λοιπόν, όχι για φαγητό αλλά για «ψυχανάλυση», αφού βολεύτηκα και πήρα στα χέρια μου ένα από τα μαξιλάρια του καναπέ, ξεκίνησα να της λέω τα προβλήματά μου και εκείνη με άκουγε υπομονετικά, κρατώντας ένα τσιγάρο στο χέρι,  ενώ τα μαλλιά της είχαν αρχίσει να φριζάρουν.

-Ξέρεις τι μας είπε σήμερα ο καθηγητής που κάνει τη θεωρία του «κεντρικού νευρικού»; Ότι αν φερόμαστε κάπως περίεργα σαν να μας λείπει καμιά βίδα να μην ανησυχήσουμε. Απ’ το Τσερνομπίλ είναι.

Εκείνη χαμογέλασε και το χαμόγελο της άγγιξε τα στρογγυλά κοκάλινα γυαλιά της, μα εγώ μιλούσα τόσο σοβαρά που έσπευσα να συνεχίσω το λόγο μου.

-Το ξέρεις ότι εγώ ήμουν νήπιο όταν έγινε τότε το ατύχημα, η κυβέρνηση δεν ενημέρωσε εγκαίρως τον κοσμάκη και ποιος ξέρει τι μου έδιναν να τρώω. Τι μαρούλια, τι χορτόσουπες, τι λαχανικά να σου πω; Όλα μολυσμένα ήταν.

-Βρε και εγώ νήπιο δεν ήμουν τότε;

-Ναι, εσύ όμως έμενες στη νότια Ελλάδα. Για την ακρίβεια τέρμα στο Νότο!  Εγώ που έμενα τέρμα στο Βορρά τι να πω; Όλη η ραδιενέργεια στο πιάτο μου ήρθε και κάθισε. Και εγώ αθώο τότε παιδί την έτρωγα, αγνοώντας τις συνέπειες.

-Χαλάρωσε λίγο. Τι σε έπιασε με το Τσερνομπίλ;

-Πόσοι άνθρωποι πεθαίνουν από καρκίνο; Άνοιξε μια εφημερίδα, δέκα σελίδες κηδείες θα βρεις. Και οι μισές απ’ αυτές που οφείλονται; Στο Τσερνομπίλ. Άντε και εγώ σου λέω πως δε φταίει το ατύχημα που έγινε τότε στο Τσερνομπίλ. Τι να πουν οι άνθρωποι στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι; Τι να πουν και εκείνοι που τους επιτίθενται με χημικά όπλα; Στον ίδιο πλανήτη ζούμε. Αυτοί οι βλάκες που τα ρίχνουν δεν καταλαβαίνουν πως όλοι επηρεαζόμαστε και μια μέρα τα εγγόνια τους, ή τα δισέγγονα τους θα υποστούν τις συνέπειες.

-Έχεις δίκιο. Το θέμα όμως είναι τι μπορείς να κάνεις για όλα αυτά! Ωραία τα λες από αυτόν τον καναπέ που κάθεσαι. Αλλά ακόμα και αν δραστηριοποιηθείς θα αλλάξει νομίζεις τίποτα;

-Ίσως να γράψω μια μέρα ένα βιβλίο, ένα άρθρο, κάτι, ίσως να βρεθεί κάποιος να το εκδώσει ή να το δημοσιεύσει. Μπορεί κάποιοι άνθρωποι να ευαισθητοποιηθούν. Ας μην ξεκινήσω να λέω για τα δέντρα που κόβουν στον Αμαζόνιο, λες και κόβουν κλωστές για να ράψουν, για τα εργοστάσια που μολύνουν τα νερά, όπως σε εκείνο το έργο που είχαν αρρωστήσει πόσοι άνθρωποι, για το δουλεμπόριο στον εικοστό πρώτο αιώνα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, γεννήθηκα και με καισαρική τομή. Δεν μπορούσα να έρθω σε ένα φυσιολογικό κόσμο με ένα φυσιολογικό τρόπο;

-Τώρα η καισαρική τομή τι σχέση έχει;

-Ξέρω και εγώ; Το Τσερνομπίλ θα φταίει!

Advertisements

One Comment

  1. Το Τσέρνομπιλ είναι το αποτέλεσμα.Η αφορμή είναι η ματαιοδοξία του ανθρώπου που ούτως ή άλλως στη ματαιότητα καταλήγει,δηλαδή στο θάνατο,αλλά πιο βασανιστικά και γρήγορα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s