Interview with the love vampire (*) Διήγημα short fiction

-Και ο έρωτας πού υπάρχει;

-Ο έρωτας…μα ο έρωτας φυσικά υπάρχει εκεί που υπάρχει σιωπή.

-Όταν λέτε σιωπή, σε τι ακριβώς αναφέρεστε;

-Όταν λέμε,ποιοι λέμε; Θα σε παρακαλέσω να μου μιλάς στον ενικό…τι και αν έχω στην πλάτη μου τέσσερις αιώνες αγάπης;

-Ωραία λοιπόν, τι εννοείτε…εννοείς με τον όρο σιωπή; Τι σχέση έχει η σιωπή με τον έρωτα;

-Σκέψου εμάς τους δύο. Πόση ώρα μιλάμε; Πόση ώρα αναλωνόμαστε σε ερωταπαντήσεις; Μπορούμε εμείς οι δυο έτσι να ερωτευτούμε; Μπορούμε θα μου πεις, όμως για άλλον έρωτα μιλάς εσύ και για άλλον εγώ. Ο δικός μου έρωτας είναι κουφός, δεν έχει ανάγκη από λέξεις, τις προσπερνά, δεν μπορεί να σταθεί στις λέξεις. Τι να τις κάνει άλλωστε; Πώς μπορείς να μιλάς όταν φίλας, πώς μπορείς να παρατηρείς την ομορφιά όταν την καλύπτεις με λόγια, πώς αγκαλιάζεις τον άνθρωπο σου και μοιράζεσαι το είναι σου όταν το νοθεύεις με λέξεις;

-Επιτρεψτ..επιτρέψε μου να παρατηρήσω πως μιλάς για παράφορο έρωτα, ίσως εκεί μπορώ να δεχτώ πως οι λέξεις περισσεύουν.

-Μιλάω για έρωτα…ο έρωτας πρέπει να είναι παράφορος.

-Να μείνω λίγο σε κάτι που ίσως δεν κατάλαβα καλά, μίλησες για νοθεία του είναι, μπορείς να μου το αναλύσεις;

-Βεβαίως…Σκέψου ότι είσαι μπροστά σε μια τηλεόραση και βλέπεις ένα πρόσωπο που σε καθηλώνει, πρόσεξέ με σε καθηλώνει όχι σε εντυπωσιάζει. Αν κάποιος μείωνε την ένταση στο μηδέν θα άλλαζες κανάλι;

-Μπορεί και ναι…δεν πρόκειται να καθηλωθώ όπως λες από μια εικόνα και μόνο.

-Συμφωνώ μαζί σου…όταν καθηλωθείς λοιπόν από έναν άνθρωπο για τους δικούς σου λόγους θα τον κοιτάς και θα είναι σαν να βλέπεις τηλεόραση με μηδενική ένταση ήχου. Και τότε η αγκαλιά που θα του προσφέρεις θα είναι ανόθευτη από συνοδές λέξεις, δε θα χρειάζεται αιτιολογήσεις και φιλοφρονήσεις, θα αρκείται στα βλέμματα, τη μυρωδιά και την αφή.

-Άρα καταλήγουμε πώς ο έρωτας είναι μια αγκαλιά;

-Δεν το είχα σκεφτεί έτσι, αλλά γιατί όχι; Ο έρωτας είναι μια αγκαλιά. Από εκείνες που σε κλείνουν μέσα τους και σε θεραπεύουν , σε προστατεύουν, σε ασφαλίζουν. Σε ημερεύουν και σε ξεσηκώνουν, σε χαλαρώνουν και σε αναστατώνουν, σε φορτίζουν και σε αποφορτίζουν. Τις ζεστές εκείνες αγκαλιές που ζητάς ακόμα και στην κάψα του καλοκαιριού, τις παρατεταμένες, που τα χέρια πλέκονται ασπίδα γύρω από τα κορμιά και τις ψυχές…ποια λέξη, πες μου, να χωρέσει ανάμεσα σε δύο σώματα…ποια λέξη μπορεί να ειπωθεί και να μη συνθλιβεί καθώς τα σώματα γίνονται ένα;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s