5.678.161 αποχωρισμοί ζώντων (*) Σκέψεις

Την ξανθιά κοπέλα στο «34» τις μέρες εκείνες που γυρνούσα από το φροντιστήριο και την παρατηρούσα θλιμμένη, κουρασμένη, χαρούμενη, να αποχαιρετά τον σύντροφό της, να ακουμπά το κεφάλι της στο τζάμι, να σκέφτεται…δεν την ξαναείδα. Τη Νατάσα που είχα ερωτευτεί στην πρώτη δημοτικού, τρελός έρωτας από εκείνους τους παιδικούς που σε ρωτάνε ποιαν αγαπάς και εσύ λες «να αυτήν» (και όμως θυμάμαι το άσπρο φορτηγάκι του πατέρα της, τα μαύρα της μαλλιά, τον Καναδά στον οποίο έφευγε), δεν την ξαναείδα. Τον Άγγελο στη δευτέρα δημοτικού που μετακόμισε , την κοπέλα που δίναμε μαζί προφορικά στα αγγλικά, με την ουλή στο χέρι και το υπέροχο χαμόγελο, τον ποδηλάτη που με ρώτησε τον δρόμο ευγενικά,την προϊσταμένη μιας τράπεζας που μας βοήθησε τόσο ψυχολογικά στην καθυστέρηση, μόλις είκοσι έξι ωρών, μιας πτήσης,  την κυρία που κάθε μέρα την πετύχαινα στο δρόμο, πηγαίνοντας ο καθένας στη δουλειά του, δεν τους ξαναείδα. Ανθρώπους που άγγιξα, που μίλησα, που κάθισα δίπλα τους, που έτρεχα μαζί τους σε ένα στάδιο, που έφαγα μαζί τους, που ταξίδεψα, που μοιράστηκα σκέψεις, μαξιλάρια, σεντόνια,  που μου χαμογέλασαν, που με χαιρέτισαν, που με αγκάλιασαν, φίλησαν, προσπέρασαν…όχι, δεν τους ξαναείδα. Το πιθανότερο, το σχεδόν βέβαιο, αν όχι βέβαιο, είναι ότι δε θα τους ξαναδώ. Μια οριστικότητα αποχωρισμού, μια αμετάβλητη κατάσταση που οι ρυθμοί ανάπτυξης, χωρικοί και χρονικοί, ενός ζωντανού πλάσματος του επιβάλουν να τη δεχτεί.

Σκέφτομαι χαρακτηριστικά το ρίγος που με διαπέρασε εκείνο το καλοκαίρι στη Χιλή, στο βαγόνι του συρμού, κοιτώντας μια μεσήλικη κυρία που με κοιτούσε και εκείνη, όρθιοι και οι δύο, κρεμασμένοι από τις χειρολαβές, μετέωροι, μεταφερόμενοι στην απύθμενο άβυσσο της ζωής. «Οι πιθανότητες τα βλέμματά μας να συμπέσουν ήταν απειροελάχιστες» είχα σκεφτεί «και όμως αυτή τη στιγμή την κοιτάζω και με κοιτάζει, είναι από την άλλη άκρη του κόσμου και όμως είναι αληθινή, κουβαλά και κουβαλώ τις δικές μας ιστορίες». Πόνεσα στην ιδέα ότι αυτήν τη γυναίκα δε θα την ξαναδώ. Δεν ξέρω αν πονάει και ο πιο απλός, ο πιο ασήμαντος αποχωρισμός, ο πιο ασυναίσθητος, ο τυχαίος, καθημερινός και πεζός αποχωρισμός. Μπορεί αυτό απλά να είναι το κόστος της ζωής, ίσως και η ομορφιά της. Μπορεί η ζωή να είναι μια «φυγόκεντρος» που κρατά στο τέλος δίπλα μας  ό,τι αξίζει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s