Ο «χαζός» πρίγκιπας (*) Διήγημα

Η Μελίνα ξύπνησε πάνω στο μεγάλο μωβ  νούφαρο που έπλεε περήφανο στη μενεξεδιά λίμνη με τις χρυσές κηλίδες. Ο χαζός πρίγκιπας ξάπλωνε δίπλα της ενώ μια εκατοντάδα από πράσινα φλαμίνγκο αιωρούταν ανάποδα τριγύρω τους,  παρατετεταγμένη σε κύκλο. Ένα μεγάλο πράσινο φωτοστέφανο. Ο ουρανός ήταν πιο κίτρινος από ποτέ, εκείνο το έντονο κίτρινο που μόνο σε σωληνάρια λαδιών μπορεί να συναντήσει κανείς. Οι παπαρούνες έπεφταν βροχή από τον ουρανό, διάφανες γαλάζιες, με τον σκούρο πυρήνα τους να φωτίζει σαν πυγολαμπίδα. Η λίμνη είχε γεμίσει με λουλούδια.

-Καλημέρα Μελίνα, είπε ο χαζός πρίγκιπας.

-Ήρθες, του είπε η Μελίνα. Κάθε φορά που έρχεσαι βρέχει και είναι τόσο όμορφα, και βούτηξε το γυμνό χέρι της μέσα στα νερά και εκείνο βάφτηκε ευθύς μενεξεδί. Νερά πηχτά σαν μάζα από ρευστή ακρυλική μπογιά. Ο χαζός πρίγκιπας δεν της απάντησε, μόνο της χαμογέλασε και της έγνεψε θετικά.

-Γιατί άργησες τόσο να έρθεις; Μου έλειψες, ήταν όλα πολύ πιο σκοτεινά όσο έλειπες…

-Σε βλέπω καλύτερα σήμερα Μελινάκι, της απάντησε εκείνος.

-Με βλέπεις καλύτερα γιατί το χαμόγελό σου αλλάζει όλο το σύμπαν, χαζέ μου.

Της ξαναχαμογέλασε λες και ήθελε να δει αν όντως το σύμπαν θα αλλάξει εκείνη τη στιγμή. Και όντως…χιλιάδες ροζ φαλαρίδες πέταξαν από πάνω τους ενώ οι παπαρούνες που έπεφταν στα νερά άρχισαν να ανοίγουν τα πέταλά τους και να αντιστρέφουν την πορεία τους προς τα πάνω, φωτεινές σαν μικροί ιπτάμενοι δίσκοι. Ο ουρανός από κίτρινος έγινε κατακόκκινος, εκείνο το γλυκό κόκκινο της φρέσκιας φράουλας.

-Πόσο όμορφα είναι όταν είσαι εδώ…παρατήρησε η Μελίνα και πριν προλάβει να ολοκληρώσει, το τοπίο μαύρισε. Στα νερά της λίμνης εμφανίστηκαν τεράστια κομμάτια μαύρου πάγου, τα φλαμίνγκο πέταξαν μακριά, οι φαλαρίδες έγιναν μαύρες κουκκίδες στον ουρανό και μια τεράστια καρυδότσουφλα που την έσπρωχναν δύο γιγαντιαία μαύρα κοράκια σταμάτησε δίπλα τους. Μέσα ήταν η βασίλισσα μάγισσα, ντυμένη στα μαύρα, με το βλέμμα της απειλητικό να πέφτει στους δύο νέους.

-Χαχαχαχαχα, γέλασε τρομακτικά, πάλι της μιλάς; Μα δε σε ακούει χαζέ, πότε θα καταλάβεις; και έδειξε με το μακρύ μαύρο νύχι της τα μικρά άσπρα χελιδόνια που έπλεκαν μικροσκοπικούς κισσούς γύρω από τα αυτιά της Μελίνας.

-Μα τον ακούω, τσίριξε εκείνη, αλλά η μάγισσα βασίλισσα δεν της έδωσε σημασία.

-Σταμάτα να χασομεράς και έλα στο εκατό δέκα έξι που σε χρειάζομαι, πρόσταξε στον χαζό πρίγκιπα που χωρίς αντίρρηση, μόνο με δάκρυα στα μάτια, επιβιβάστηκε στη μαύρη καρυδότσουφλα.

-Πότε θα ξανάρθεις; του φώναξε η Μελίνα.

Εκείνος μόνο της έσφιξε δυνατά το χέρι πριν ξεκινήσει η καρυδότσουφλα να απομακρύνεται. «Είναι τρελή, μην της δίνεις σημασία, εγώ θα σου μιλάω. Θα τα πούμε όμορφη»! της ψιθύρισε για να μην τον ακούσει η κακιά μάγισσα που έστεκε μπροστά με γυρισμένη την πλάτη. Κοίταξε το χέρι της στο σημείο που την ακούμπησε και ένα πολύχρωμο τριαντάφυλλο μόλις είχε ανθίσει στην πάλαμή της, ένα τριαντάφυλλο με όλα τα χρώματα της ίριδας. Εκείνη γέλασε από ευτυχία. Ήξερε πως θα μένει ανθισμένο στο χέρι της μέχρι εκείνος να ξανάρθει.

Στην εντατική ενός νοσοκομείου ένας νεαρός νοσοκόμος, που κάνει την πρακτική του, ανοίγει τις κουρτίνες του παραθύρου δίπλα από το κρεβάτι της Μελίνας, που βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση.

-Καλημέρα Μελίνα, της λέει και τακτοποιεί το καινούριο σεντόνι πάνω από το σώμα της. Σε βλέπω καλύτερα σήμερα Μελινάκι!

-Χαχαχαχαχα, γελάει η προϊσταμένη του που περνά και τον βλέπει να μιλά στη Μελίνα, πάλι της μιλάς; Μα δε σε ακούει χαζέ, πότε θα καταλάβεις; Εκείνος την κοιτάζει νευριασμένος. «Τι θέλεις καλή μου γυναίκα από τη ζωή μου, σου έχω πει εγώ τι να κάνεις»; σκέφτεται εκείνος με τη σειρά του.

-Σταμάτα να χασομεράς και έλα στο εκατό δέκα έξι που σε χρειάζομαι.

 «Είναι τρελή, μην της δίνεις σημασία, εγώ θα σου μιλάω. Θα τα πούμε όμορφη»! της ψιθυρίζει στο αυτί, της σφίγγει το χέρι και ακολουθεί την προϊσταμένη του στον αποστειρωμένο διάδρομο της αίθουσας.

Advertisements

6 thoughts on “Ο «χαζός» πρίγκιπας (*) Διήγημα

  1. Πανέμορφο διήγημα (γενικότερα οι δημιουργίες σου – συνέχισε)!
    Θέλω να πιστεύω πως υπάρχουν αρκετοί «χαζοί» πρίγκιπες ανάμεσά μας… Όσο για τους «κακούς» της υπόθεσης, που επιλέγουν να αντιμετωπίζουν το συνειδητό χαμόγελο και την πίστη στο καλό ως δείγματα αφέλειας… δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα τους καταφέρουμε να διακρίνουν την ομορφιά πίσω από το σκονισμένο πέπλο της ματαιότητας.

  2. Είναι και απ’ τα δικά μου αγαπημένα το συγκεκριμένο. Τα λόγια σου με άγγιξαν και μου δίνουν κίνητρο. Ευχαριστώ ολόψυχα και εύχομαι να τους καταφέρουμε τους «κακούς».

  3. Reblogged this on ΙΣΤΟΡΙΑ-ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ and commented:
    Πραγματικά κάποια κείμενα της ενότητας «Ταξίδια με εικόνες και λέξεις», είναι ιδιαίτερα ενδιαφέροντα. Απ’ αυτή την άποψη το blog Ιστορία-Τέχνες-Πολιτισμός, παίρνει την πρωτοβουλία της αναδημοσίευσης ενός απ’ αυτά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s