10 ώρες ζωής (*) Διήγημα

Έχω μόνο δέκα ώρες. Μόνο δέκα. Δεν ξέρω να διαβάζω, κάθομαι για λίγη ώρα μπροστά στις ταμπέλες με τα γράμματα που κάτι συμβολίζουν αλλά στη δική μου γλώσσα δε λένε τίποτα. Δείχνουν μονοπάτια, αυτό το καταλαβαίνω. Πανέμορφα μονοπάτια με κατακίτρινα λουλούδια που με καλούν να τα μυρίσω, να νιώσω την άνοιξη που φέρεται με τόση φροντίδα σε αυτό το πανέμορφο νησί. Ο οργασμός της φύσης σε τούτο το μέρος πάλλεται και φτάνει μέχρις εμένα. Το νιώθω στον άνεμο που με παρασέρνει, με ταξιδεύει μακριά, προσπαθώ και τον νικώ, συνεχίζω την πορεία μου στα ευλογημένα τούτα μέρη. Κάθε μονοπάτι ένα σκαλιστό νήμα στη μητέρα γη που οδηγεί σε κάποιο σεβάσμιο μοναστήρι, σε μια παρθένα πηγή, σε έναν γεροξεκούτη όρμο που μόνος του παλεύει αιωνίως με τα κύματα. Ξωκλήσια και οικισμοί από ψηλά φαίνονται και αυτοί σαν ανθισμένα λουλούδια που κάποιος τα σκόρπισε με αρμονία στις εύφορες κοιλάδες και στις γυμνές κορυφές του τόπου.

Νιώθω τυχερή που έχω επιλεχθεί να βρίσκομαι εδώ, να διανύσω αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα στο συγκεκριμένο σημείο του σύμπαντος. Συναντώ άλλες φίλες μου, κινούμενες και αυτές από το ένστικτο, μυρίζουν όλες τους λουλούδια, μωβ, μπλε, πολύχρωμα άγρια άνθη που μας καλούν να γευτούμε τη μεθυστική τους ιστορία. Έχουν κρατήσει καλά φυλαγμένα στα πέταλά τους όμορφα έναστρα βράδια και ηλιόλουστα στοργικά πρωινά σε τούτο το πολύχρωμο τεράστιο κοχύλι της θάλασσας. Ένα ανεκτίμητο κοχύλι, που το προστατεύουν θεότητες, περήφανο μέσα στους αφρούς και στους αέρηδες. Ο ήλιος πέφτει πάνω του γλυκά, θωπευτής κάθε πλαγιάς, θεραπευτής και  παρήγορος των πλασμάτων που υμνεί το καθένα με το δικό του τρόπο τη μέρα που φεύγει.

Έχω μόνο δέκα ώρες και αναρωτιέμαι αν θα προλάβω να γυρίσω όλες του τις παραλίες, ξέρω σίγουρα πως θα αποφύγω τις κοσμικές και πολύβουες και θα επιλέξω τις πιο μοναχικές. Θέλω τόσο πολύ εκείνες τις στιγμές να νιώσω κοντά στον δημιουργό μου.  Μετά θα επισκεφτώ τα καθαρά, φωτεινά σπίτια των ανθρώπων, θα ξαποστάσω στους λευκούς τους τοίχους και θα τους πω με το δικό του τρόπο καλώς σας βρήκα. Θα με υποδεχτούν με χαμόγελα, τα μικρά παιδιά θα με δείχνουν χαρούμενα προτάσσοντας τον δείκτη του χεριού τους. Θα φιλήσω τα χέρια των γερόντων, θα μείνω εκεί για λίγη ώρα να προσκυνήσω τη σοφία και τη γνώση τους. Οι μυρωδιές από τα υπέροχα φαγητά, τα εξαιρετικά γλυκά θα με παραπλανήσουν και θα χάσω τον προσανατολισμό μου.

Και λίγο πριν το τέλος, θα πετάξω πάνω από τους ψαράδες και εκείνους τους νεαρούς που δαμάζουν τη θάλασσα  καθώς ο  κυκλαδίτης Γαιγρολεβάντες τούς τραγουδά τη ζωή και την αλμύρα. Οι νύμφες των νερών θα χορεύουν αόρατες, ντυμένες με φωτεινούς μπλε μανδύες. Εκεί δίπλα τους,  θα αφεθώ και θα πέσω στα κύματα, θα ανοίξω τα φτερά μου γενναία και θα βουτήξω στο παραδεισένιο γαλάζιο, χαρούμενη που έζησα μια τόσο όμορφη μέρα. Μακάρι να μπορούσα να δώσω πνοή σε όσα δω, να τα εξιστορήσω σε κάθε πλάσμα που θα συναντούσα. Να αφήσω μια υποψία ζωής που εκτυλίσσεται ένα επίπεδο ψηλότερα. Μακριά από λύπες και άγχη. Το πεπρωμένο μου είναι να γεράσω νωρίς, μόλις μέσα μια μέρα. Να μαζέψω όλα τα όμορφα χρώματα στα φτερά μου, από το φως του ήλιου, από τα φύλλα, τη θάλασσα και τον ουρανό. Μακάρι να είχα ώρες ανθρώπινες για να αφεθώ στη μαγεία που με μεταμορφώνει κάθε λεπτό που περνά. Γίνομαι μύστις αυτής της θείας εμπειρίας. Αλλά είμαι μονάχα μια πεταλούδα. Ίσως καθώς θα γίνομαι πια απλά ένα κύμα, η άυλη ψυχή μου να φτερουγίσει ξανά, να γίνει σκέψη και να τρυπώσει στο μυαλό ενός ξανθού παιδιού. Εκείνο θα μπορεί να γράψει για όλα αυτά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s