Άδεια πατρίδα (*) Ποίημα

Πατρίδα με την πανανθρώπινη έννοια είναι όλη η Γη. Ένα ποίημα αφιερωμένο σε όσους έφυγαν άδικα, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, προέλευσης,  για να προστατεύσουν όσους και όσα αγαπούν. Δεν υπάρχει πόλεμος που να μην είναι άδικος, δεν υπάρχει απώλεια ανθρώπινης ζωής που να μην είναι σημαντική. 

Άδεια πατρίδα η καρδιά της .

Μήτε σωροί, μήτε ζωές σπαρμένες με αγάπη.

Τον πόνο της το σύμπαν δε χωράει,

τη δίψα να τον δει για μια φορά.

Τα σπλάχνα της τα σκίζει η λαχτάρα,

το δειλινό δε θα τη σώσει,

πώς να τη σώσει μιας μέρας η βεργιά;

Στέκει στην πόρτα της,

φιγούρα μες τα μαύρα,

το βλέμμα του αναμένει να ανταμώσει.

Μα εκείνος δε γυρνά.

Πώς να γυρίσει ο χρόνος δεν το ξέρει,

στα χέρια να τον σφίξει δυνατά,

στη μήτρα μέσα να τον κλείσει,

κανείς να μην αγγίξει τα μαλλιά του τα χρυσά.

Άδεια πατρίδα η καρδιά της,

μα η πατρίδα είναι γεμάτη με καρδιά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s