Lap-top (*) Ποίημα

Δεν ήταν τότε που για το κάποτε ξεκίνησαν όλα,

όχι τότε.

Αιωρούμενα αστροναυτικά σωματίδια,

άσπρα, λαμπερά στο μαύρο τοπίο της σκέψης.

Μίσος και μισός, καμία διαφορά,

ελπίδα και πνιγμός, ταυτόσημα της διασποράς.

Ασυναρτησίες στις δώδεκα και εννιά,

όχι ακριβώς.

Έλλειψη σε όλα τα πεδία, μαγνητικά και μη,

απορροφάται και διασπάται η θλίψη.

Δε θα χαθεί, τι θλιβερό να το ξέρεις…

Φαύλοι κύκλοι και τετράγωνα ζωγραφισμένοι…

Κοινές χαρτοπετσέτες που απέκτησαν αξία.

Και όσο και αν περνάς το λαμπερό σου φωτάκι

στο απηυδισμένο bar code της νοθευμένης ψυχής μου

Αναγνώριση μηδενική, γαμημένη τεχνολογία…

Η μόνη θερμή αγκαλιά

στη ζέστη που αναδύουν τα πλήκτρα του laptop.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s