Το κορίτσι που τα ‘βαφε μαύρα (*) Διήγημα short fiction

Κάθονται σε ένα πεζούλι στους άδειους δρόμους πίσω από το άσχημο νοσοκομείο, σε ένα βασιλικό πεζούλι του λόφου και αγναντεύουν το πράσινο του κάμπου που αργοπεθαίνει κάτω από το επιβλητικό μαβί. Η Λίνα στρίβει το τσιγάρο και το δίνει στον αδέξιο Χαλήλ που την κοιτάζει με το βλέμμα του ευλαβή πιστού, είναι για εκείνον μια ολόκληρη θρησκεία. Μικρά κομμάτια καπνού που δραπέτευσαν από τη φωτιά ταξιδεύουν στο άγνωστο καβαλώντας ένα κρύο αέρι.

Κουρνιάζει πάνω του και απολαμβάνει την τζούρα από το δικό της τσιγάρο. Είναι ευτυχισμένοι. Στην αγκαλιά του όλα λύνονται μαγικά.

-Ξέρεις ότι μικρό με κορόιδευαν που είμαι τόσο μαύρος;

-Μπορώ να το φανταστώ, του λέει χωρίς να τον κοιτάξει. Με φώναζαν ξανθόψειρα από τα εφτά μου, λες να είναι τόσο τυχαίο που τα βάφω από τα δεκαπέντε πιο σκούρα από την πίσσα;

Σιωπούν για λίγο. Τα μαύρα της μαλλιά την κολακεύουν, είναι μια μικρή Χιονάτη με λευκή επιδερμίδα.

-Η μάνα μου ξέρεις τι μου είπε μια μέρα που γύρισα στο σπίτι και έκλαιγα; «Αγόρι μου, σε ζηλεύουν για το χρώμα σου, δεν το έχεις καταλάβει; Ζηλεύουν που το χαμόγελό σου γίνεται ακόμη πιο φωτεινό όταν γελάς, άγγελέ μου».

-Ξηγημένο τυπάκι η μαμά, του λέει και τον τσιμπά στην κοιλιά του.

Και έτσι απλά, από μια ξηγημένη μαμά και μια αναφορά σε εκείνη, μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια βαμμένων μαύρων μαλλιών, η Λίνα σήμερα στα εικοσιπέντε της είναι πάλι ξανθιά. Φυσική ξανθιά. Και όπως λέει στους φίλους της, έχει σκοπό να παραμείνει.

http://www.antibullying.gr/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s