Καρδιά γεμάτη από σένα (*) Ποίημα

Τριγύρω, στα γύρω, πιο μέσα, λιγότερο έξω
πεθαίνουν…
τα πάντα πεθαίνουν.
Γραμμές που σαλεύουν να ζήσουν, δε ζούνε,
μονάχα διαβαίνουν τη μέρα.
Και πέρα, στα πέρα, πιο πέρα, λιγότερο πέρα
σκοτάδι γαλήνης.
Σιωπή σε μια ανάσα, ταξίδι σε βλέμμα, παλάμη μονάχη.
Πεθαίνουν…
Λουλούδια που ραίνουν το χώμα και αυτά πεθαμένα.
Και χάνεις, δεν πιάνεις, αλλάζεις και τάζεις
στον χρόνο…
Στολίδια και δώρα, χρυσάφι και μύρο, μα μένει λιβάνι.
Στο άδειο ντιβάνι κανείς δεν κοιμάται.
Δεν πιάνεις πια χώρο…
Μα μένει η καρδιά μου γεμάτη με σένα,
με ένα, με δύο, με τρία και αυτά επί τρία
γιατί…
Αξίζει; ρωτούσες ο πόνος, ο φθόνος, ο χρόνος,
αξίζει;
Δεν ξέρω.

Για τον πατέρα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s