Ιδανική μέρα (*) Ποίημα

Κρατάω το φως του ήλιου όπως μπαίνει στο δωμάτιο,

το κρεβάτι ξέστρωτο και γεμάτο ρούχα.

Κρατάω εμένα, ίσως χωρίς μπλούζα,

και βάζω και εσένα στο χώρο,

σίγουρα χωρίς το παρελθόν μας να μπαίνει στη μέση,

το κεφάλι μου ακουμπισμένο στο ύψος της καρδιάς σου.

Ακίνητοι ώρες, χωρίς να μιλάμε, να γελάμε,

δε θέλω να σε κοιτάζω, να με κοιτάς,

μονάχα να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά

και εγώ να νυστάζω όπως τώρα, να κλείνω τα μάτια.

Να έρχεται η νύχτα και εγώ να ξυπνάω, επάνω σου,

να μη με νοιάζει η συνέχεια, να αρκούμαι στην ακινησία.

Και εσύ να μιλήσεις,

να πεις στη γλώσσα σου «κινούνται οι καρδιές μας».

Σηκώνω το βλέμμα,

σε βλέπω που βλέπεις τη θλίψη που θάβω

στο ποίημα που γράφω για σένα.

Ιδανική μέρα.

Advertisements

2 Comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s