Η καταδίκη του μονογαμικού (*) Διήγημα

Ένα δυστοπικό διήγημα… (Δυστοπία ονομάζεται η περιγραφή ενός φανταστικού κόσμου απόλυτης δυστυχίας. Όπως οι ουτοπίες, έτσι και οι δυστοπίες αποτελούν προϊόν φαντασίας και χρησιμοποιήθηκαν με την πάροδο του χρόνου για να περιγράψουν ένα αρνητικά θεωρούμενο κοινωνικό ή πολιτικό σύστημα).

Τέλος τρίτου παγκοσμίου πολέμου. Μόντρεαλ. Κυριακή. Βρέχει. Κούφια κτίρια και πλημμυρισμένοι δρόμοι. Οι Πολυγαμικοί μόλις έπιασαν τον Μονογαμικό. Η Μονογαμική πρόλαβε να το σκάσει. Πρόλαβε να τους δει να τον σέρνουν, να τον σέρνουν μέσα στα λασπόνερα, κρατώντας τον από τα μαλλιά. Εκείνος δε φώναζε, δεν ούρλιαζε, δεν παλλόταν. Είχε αφεθεί άψυχος στα χέρια τους. Η απόφαση των Ηγετών είναι σαφής. Οι Μονογαμικοί πρέπει να βρίσκονται και να εξοντώνονται. Αποτελούν τον ύψιστο κίνδυνο όσον αφορά στην υπογεννητικότητα. Και η ανθρωπότητα έχει μείνει λειψή. Έχει ανάγκη από νέο αίμα. Από συνεχή αναπαραγωγή. Η επιλογή ενός συντρόφου και μόνο είναι έγκλημα. Οι Άντρες είναι πολύ λιγότεροι από τις Γυναίκες. Αναλογία 1:200.  Κάθε Άντρας πρέπει να τεκνοποιεί με τουλάχιστον είκοσι γυναίκες. Ρητά. Με αποδείξεις. Με ενυπόγραφες δηλώσεις των εκάστοτε Γυναικών ότι  το παιδί είναι δικό του και ακόλουθη εξέταση DNA, όταν το παιδί γεννηθεί. Έχει δέκα χρόνια διορία. Διαφορετικά θα έχει την ίδια τύχη με τους Μονογαμικούς. Το πολύτιμο σπέρμα του θα αφαιρεθεί όσες φορές είναι αναγκαίο (με όποιο τρόπο) και μετά θα θανατωθεί.

Τον έχουν φέρει μπροστά στην κρεμάλα που πρόχειρα έχει στηθεί στη μέση του δρόμου. Καμιά εκατοντάδα Πολυγαμικών έχει συγκεντρωθεί να παρακολουθήσει το θέαμα. Ανάμεσά τους, τέσσερις πέντε Μονογαμικοί που σφίγγουν τα δόντια, που τα μάτια τους έχουν βουρκώσει, όμως η βροχή τούς προστατεύει απ’ το να γίνουν στόχος. Η Μονογαμική πλησιάζει το πλήθος. Δεν αντέχει να είναι μακριά του. Ψάχνει να βρει έναν τρόπο να τον σώσει, ελπίζει στο θαύμα. Πως μια ομάδα Μονογαμικών θα εμφανιστεί από το πουθενά και θα επιτεθεί, όπως είχε συμβεί πριν ένα χρόνο στο Σικάγο. Όμως τίποτα. Καμιά κίνηση, καμιά αντίδραση από πουθενά. Τίποτα δεν προμηνύει την αλλαγή. Όλα θα γίνουν σύντομα. Όλα. Και εκείνη ξέρει. Ξέρει πως αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί  να συνευρεθεί με όποιους την επιλέξουν. Είναι υποχρεωμένη να το κάνει, αν φέρουν τα διαπιστευτήρια των Ηγετών ότι είναι ελεγμένοι και απολύτως υγιείς. Θα γίνει Μητέρα όσες φορές μπορέσει. Αν έχει την ατυχία να γεννήσει κορίτσια, δε θα τα ξαναδεί μετά τη γέννα. Ένας είναι ο μοναδικός στόχος. Αύξηση των Άντρων. Και μόνο. Όλοι οι αποκλίνοντες είναι καταδικασμένοι.  Ομοφυλόφιλοι, Μονογαμικοί και Απέχοντες, όλοι θα βρουν το θάνατο, εφόσον δηλώσουν στους Πολυγαμικούς την πραγματική τους ταυτότητα, εφόσον η δραστηριότητα τους στην αναπαραγωγή είναι μηδενική. Όσοι δε συντελούν στην επίτευξη του σκοπού των Ηγετών είναι ήδη διαγραμμένοι από τη λίστα των ζωντανών.

Έτσι και ο δικός της Μονογαμικός. Που πριν του περάσουν τη θηλιά στο κεφάλι, αρχίζει να φωνάζει, να φωνάζει για να τον ακούσουν όλοι, όσο και αν προσπαθούν οι Πολυγαμικοί να τον κάνουν να σωπάσει.

«Ένα ζευγάρι χέρια θα με χαϊδεύει, ένα ζευγάρι μάτια μπορώ μόνο να αντικρίζω.  Τα χείλη μόνο εκείνης θα φιλάω, τα δικά της παιδιά θέλω και μόνο». Ένας Πολυγαμικός τον χτυπάει με βία στη μέση του, εκείνος λυγίζει, πέφτει στα γόνατα. Δε σταματά όμως. «Σας βόλεψε το καθεστώς αυτό, έτσι; Σας βόλεψε που μπορείτε και φέρεστε σαν ζώα, που βγάζετε τα γούστα σας;» Κάποιος άλλος τον κλωτσάει στο πρόσωπο.  Γεμίζει αίματα. Η θηλιά έχει περαστεί στον λαιμό του ήδη.

Την έχει εντοπίσει ανάμεσα στους άλλους. Πάντα θα μπορεί να την ξεχωρίσει ανάμεσα σε όλους. «Σ’ αγαπάω» φωνάζει και η Μονογαμική δεν αντέχει. Ξεσπά σε κλάματα. Θα προδοθεί. Πρέπει να φύγει, να τρέξει, να κρυφτεί. Όμως τα πόδια της είναι κολλημένα εκεί. Δεν την αφήνουν να πάει βήμα πιο πίσω. «Και εγώ σ’ αγαπάω» αποφασίζει να απαντήσει, υψώνοντας ηρωικά το ανάστημά της μέσα στο πλήθος. Το κάνει συνειδητά. Ξέροντας πως λίγα λεπτά μετά θα είναι και εκείνη νεκρή. Ένας Μονογαμικός, απ’ αυτούς που έχουν κρυφτεί ανάμεσα στους άλλους, φωνάζει σχεδόν αμέσως «και εγώ σ’ αγαπάω». Οι Πολυγαμικοί κοιτάζονται μεταξύ τους. Τα έχουν χαμένα. Ο Μονογαμικός, με το σχοινί να αγκαλιάζει τον λαιμό του, χαμογελάει και μοιάζει με άγγελο φωτεινό, βουτηγμένο στο αίμα του μαρτυρίου του. Τώρα ξέρει πως αξίζει.  «Και εγώ σ’ αγαπάω» φωνάζει η δεύτερη Μονογαμική. Δείχνουν θάρρος, δείχνουν την αποστροφή τους στο σύστημα, συμπαραστέκονται στον άτυχο ομοϊδεάτη τους με τον πιο θαρραλέο τρόπο. Βάζοντας στην αγχόνη και τα δικά τους κεφάλια. Αγαπάνε εκείνον, αγαπάνε το δικαίωμα στην επιλογή. Δεν τους ενδιαφέρει να ζουν σαν μηχανές αναπαραγωγής, σαν σεξουαλικοί μετανάστες από κορμί σε κορμί. Δεν τη θέλουν τέτοια ζωή. Με αυτούς θα ασχοληθούν μετά οι Πολυγαμικοί. Οι υπόλοιποι Μονογαμικοί  δε βρίσκουν τη δύναμη να ακολουθήσουν. Όχι αυτή τη φορά.  Ίσως αύριο, ίσως ποτέ. Το σχοινί τραβιέται. Ο Μονογαμικός έχει τιμωρηθεί. Η αγάπη έχει τιμωρηθεί.

Advertisements

4 Comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s