To παραμύθι του μην (*) Παραμύθι

Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχε ένα βασίλειο ξακουστό για τα πλούτη και την ευημερία του. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα όμως δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν και έτσι αναγκάστηκαν να ζητήσουν τη βοήθεια μιας μάγισσας με τρομερή δύναμη, που όμοια της δε συναντούσες πουθενά στα γύρω βασίλεια.

«Πάρε αυτό το σπόρο ντάλιας, βασίλισσα μου, και πιες τον το βράδυ πριν κοιμηθείς. Μόνο πρόσεξε, αν κάνεις γιο, πρέπει να του πεις να μην αγαπήσει πότε του, γιατί όποια αγαπά θα πεθαίνει με το που ανθίζουν οι ντάλιες».

Έτσι και έγινε. Μετά από εννιά μήνες ακριβώς, η βασίλισσα είχε φέρει στον κόσμο έναν πανέμορφο γιο. Και όσο μεγάλωνε, όλο και πιο όμορφος γινόταν, ευγενικός, καλοσυνάτος, δυνατός. Τα χρόνια πέρασαν και  ο έφηβος πια πρίγκιπας ένιωσε τα πρώτα σκιρτήματα στην καρδιά του για μια συνομήλική του υπηρέτρια. Δεν μπορούσε να το εκμυστηρευτεί σε κανέναν, ούτε καν στην ίδια την κοπέλα. Και την άνοιξη, οι υπηρέτες τη βρήκαν νεκρή, πνιγμένη μέσα στο ποτάμι. Ο πρίγκιπας έπεσε σε κατάθλιψη. Μόνο τότε η βασίλισσα κατάλαβε τι του συνέβαινε, θυμήθηκε πως έπρεπε να του υπενθυμίσει να μην αγαπήσει ποτέ του.

Δεν το έκανε όμως. Είτε γιατί τον λυπήθηκε, είτε γιατί δεν είχε βρει ακόμη τη δύναμη. Και ο πρίγκιπας κάποια στιγμή παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα καλή και όμορφη, που την αγάπησε σχεδόν αμέσως. Με το που άνθισε η πρώτη ντάλια, η πριγκίπισσα έπεσε νεκρή στο μπαλκόνι της τις πρώτες μέρες της άνοιξης. Η βασίλισσα θορυβήθηκε, έπρεπε πια να προειδοποιήσει τον γιο της. Το βασίλειο ολόκληρο ήταν αναστατωμένο με τον βίαιο θάνατο της πριγκίπισσάς τους.

«Μην αγαπήσεις την επόμενη γυναίκα σου. Αν θέλεις να ζήσει και να αποκτήσεις διάδοχο, μην τολμήσεις να την αγαπήσεις». Του εξήγησε τα πάντα και ο πρίγκιπας την έδιωξε οργισμένος για το κακό που του είχαν κάνει. Καλύτερα να μην είχε γεννηθεί ποτέ του, αφού τον καταδίκασαν σε μια ζωή χωρίς αγάπη. Πέρασαν δύο χρόνια και ο πρίγκιπας δεν έλεγε να βγει από το δωμάτιο του. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα μαράζωναν από τον καημό τους. Τα κακά σχόλια μεταφέρονταν πλέον από στόμα σε στόμα. Μόνο μια άσχημη υπηρέτρια επέτρεπε να μπαίνει στο δωμάτιο του, δεν υπήρχε περίπτωση να την αγαπήσει ποτέ εκείνη. Οι γονείς του άρχιζαν να τον πιέζουν, δε γινόταν άλλο να εκθέτει έτσι το βασίλειο. Τους πρότεινε μια λύση που τους άφησε άναυδους. Να παντρευτεί την άσχημη κοπέλα που τον φρόντιζε, εκείνη θα γινόταν γυναίκα του. Έτσι, δε θα ξαναθρηνούσε ποτέ, έτσι δε θα υπήρχε κίνδυνος να ξαναπονέσει. Θα μπορούσε να του κάνει ένα παιδί και να κοιμούνται σε ξέχωρα δωμάτια στο παλάτι.

Εκείνοι δέχτηκαν, ήταν μια λύση που τους ικανοποιούσε όλους. Με τον γάμο αυτό γελούσαν στην αρχή όλοι οι εχθροί τους. Όμως τα γέλια δεν άργησαν να κοπούν. Την αγάπησαν όλοι την πριγκίπισσα. Όλοι εκτός από αυτόν, έλεγαν στα καπηλεία του βασιλείου. Εκείνος της μιλούσε άσχημα, κλείδωνε την πόρτα της καμάρας του και πήγαινε στο δωμάτιο της μόνο τα βράδια που εκείνη θα μπορούσε να συλλάβει τον διάδοχο. Ο κόσμος δεν καταλάβαινε, μπορεί να ήταν άσχημη, όμως το χαμόγελο που χάριζε απλόχερα στους χωρικούς έσβηνε κάθε ασχήμια. Η φήμη της άρχισε να ξεπερνά αυτή της βασίλισσας, ήταν η πριγκίπισσα της καρδιάς τους.  Και όλοι ήξεραν πως τα βράδια έκλαιγε μόνη της για την άκαρδη συμπεριφορά του πρίγκιπα.

Όμως ο πρίγκιπας ήταν ευτυχισμένος. Ήξερε πως εκείνη θα ζήσει, εκείνη θα μπορέσει να γίνει μητέρα του παιδιού του. Γι΄αυτό δε θα την αγαπούσε ποτέ, εκείνη έπρεπε να ζήσει. Και την επόμενη άνοιξη, ο πρίγκιπας άνοιξε τα παράθυρα του χαρούμενος. Αλαζονικά, παρατήρησε τα μπουμπούκια της φυτεμένης ντάλιας να ανοίγουν. Αυτήν την άνοιξη είχε κερδίσει εκείνος. Περίμενε την πριγκίπισσα να έρθει για τη βόλτα τους στην πόλη. Αργούσε να φανεί. Της είχε συμβεί κάτι; Μα γιατί; «Μα πόσο ανόητος είμαι, δεν την αγαπώ» σκέφτηκε και προσπάθησε να ηρεμήσει. Εκείνη όμως δεν ερχόταν. Η καρδιά του άρχισε να τρέμει, το σώμα του να ριγεί. Νευριασμένος,  φώναξε τους υπηρέτες του να την καλέσουν, αλίμονο της, αν δεν ερχόταν μπροστά του να ζητήσει συγγνώμη για την καθυστέρηση. Όμως η πριγκίπισσα δεν ήρθε ποτέ. Δεν ήρθε, γιατί είχε πεθάνει. Με το που άνθισε η πρώτη ντάλια.

Advertisements

12 Comments

  1. Να σου επιβάλλεται να ΜΗΝ αγαπήσεις κ όμως εσύ να αγαπάς… Καμία άνοιξη δε θα μπορέσεις να κερδίσεις ετσι… Άγγιγμα Όσκαρ Ουάιλντ. Μπράβο Χάρη !

  2. Η Αγάπη είναι τυφλή στην εξωτερική ασχήμια. Η εσωτερική είναι που μετράει. Και η καρδιά ορίζει, όχι ο νους…
    Πολύ όμορφο κείμενο!

    1. Σε ευχαριστώ πολύ για το όμορφο σχόλιο. Ακριβώς έτσι είναι, όσα είπες αποδίδουν κάποια από τα νοήματα του παραμυθιού και με βρίσκουν απολύτως σύμφωνο. Καλή, δημιουργική συνέχεια.

    1. «Και όσο μεγάλωνε, όλο και πιο όμορφος γινόταν, ευγενικός, καλοσυνάτος, δυνατός». O πρίγκιπας ήταν καταδικασμένος να αγαπάει, όσο και αν προσπαθούσε για το αντίθετο. Τι να απέγινε άραγε ο πρίγκιπας; Φαντάζομαι ότι, όπως όλοι μας, αγάπησε ξανά και ξανά, πόνεσε και έζησε απώλειες, μέχρι να βρει το ξόρκι για να προστατεύσει την αγάπη του…ίσως και όχι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s