Πρωταπριλιάτικο ψέμα (*) Μικροδιήγημα

by Χάρης Μαύρος

Έτσι πείστηκαν. Ότι δε ρίγησαν ποτέ τα σώματα. Και εκείνες οι φωτιές που έβλεπες να ανάβουν, όπως αγγίζονταν, πως ήταν μοναχά μια οφθαλμαπάτη. Τα χείλη δεν έσταζαν χρυσό, όχι, δεν ήταν υγρός χρυσός κάτω απ’ το φως του ήλιου. H δύση ψεύτικη, ένας πορτοκαλής κρόκος αβγού, που χυνόταν στη θάλασσα μελάτος, ήταν. Και οι υποσχέσεις για αγάπη, η μυρωδιά του λεμονιού στο πέρας των λαιμών τους δεν ήταν κέρδος, κέρδος δε βρίσκεις σε άδειες ψευδαισθήσεις. Έτσι πείστηκαν και οι δυο και γύρισαν μονάχοι. Πόσο πολύ τους βόλευε να έχουν ζήσει απλά ένα πρωταπριλιάτικο ψέμα.

Advertisements