Πρωταπριλιάτικο ψέμα (*) Διήγημα short fiction

Έτσι πείστηκαν. Ότι δε ρίγησαν ποτέ τα σώματα. Και εκείνες οι φωτιές που έβλεπες να ανάβουν, όπως αγγίζονταν, πως ήταν μοναχά μια οφθαλμαπάτη. Τα χείλη δεν έσταζαν χρυσό, όχι, δεν ήταν υγρός χρυσός κάτω απ’ το φως του ήλιου. H δύση ψεύτικη, ένας πορτοκαλής κρόκος αβγού, που χυνόταν στη θάλασσα μελάτος, ήταν. Και οι υποσχέσεις για αγάπη, η μυρωδιά του λεμονιού στο πέρας των λαιμών τους δεν ήταν κέρδος, κέρδος δε βρίσκεις σε άδειες ψευδαισθήσεις. Έτσι πείστηκαν και οι δυο και γύρισαν μονάχοι. Πόσο πολύ τους βόλευε να έχουν ζήσει απλά ένα πρωταπριλιάτικο ψέμα.

Advertisements

6 Comments

  1. Δεν ξέρω Χάρη, τι σ’ ενέπνευσε να γράψεις αυτό το κείμενο για το πρωταπριλιάτικο ψέμα… μήπως οι δικαιολογίες που δίνουμε όταν λέμε ψέματα στους εαυτούς μας; 😉
    Καλό ανοιξιάτικο μήνα θα ευχηθώ! 🙂

  2. Γιατι πρεπει επιτηδευμενα να γειωσουμε τη μαγεία σε κάτι που μας συμβαίνει;Ετσι μας έχουν εκπαιδεύσει;Ετσι συμφέρει τους «τρίτους»; Χρονια πολλα με πολλές (προσωπικές) για τον καθένα μας εύχομαι αλήθειες κ λιγότερα ψέμματα…!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s