Ενός λεπτού σιγή (*) Ποίημα

Δέρματα φορούσαν οι καρδιές μας που τόσο πόθησαν σε μια μαζί να μπουν

Και κάθε άγγιγμα χορός μέσα στις φλόγες, ώρες ολόκληρες κρατούσε κάθε χάδι

Πόση άνοιξη χωρούσε άραγε σε κάθε σου φιλί, πόση καρποφορία;

Στις λέξεις πάντα χανόμαστε, μα στο φιλί κοινή πορεία.

Φώναζες, σου φώναζα και εγώ, τα μάζεψες να φύγεις, μη φύγεις

Κρύψαμε τις ζωές μας απ’ των αρπαχτικών τα νύχια

Στα μύχια, στους βυθούς, στα έγκατα, στης ύπαρξης τα πέρατα

Μονάχα εγώ και εσύ δίναμε ορισμό στην ευτυχία.

Ενός λεπτού σιγή κράτησαν τα κορμιά την ώρα που ξεκόλλαγαν οι σάρκες

Συγκολλημένες οι ψυχές στα ακρωτήρια των βλεμμάτων

Και εμείς ταξιδευτές σε σύμπαντα και αιθέρες, λάμπουν οι αστέρες

Λάμπουν οι αγάπες στου βιου μας το σκοτάδι… και αυτό είναι κάτι.

Advertisements

5 thoughts on “Ενός λεπτού σιγή (*) Ποίημα

    1. Ευχαριστώ πολύ, νομίζω πως η ποίηση είναι πιο ρευστή στη δημιουργία εικόνων απ’ το πεζό και είναι ένας λόγος που την αγαπώ πολύ. Στο ποτάμι της χωράνε οι εικόνες του καθενός και ταξιδεύουν μαζί όλες…βρήκα αφορμή να φλυαρήσω:-)

      1. Έτσι ακριβώς, ο καθένας μπορεί να ερμηνεύσει τις εικόνες της αντιστοιχα η τελείως διαφορετικα ανάλογα με την ψυχοσύνθεση κ το θυμικό του, αυτό είναι το τοσονόμορφο τούτης της ρευστοτητας! Καλο υπόλοιπο ΣΚ 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s