Συννεφοιστορίες, ένας εσωτερικός διάλογος (*) Σκέψεις

-Δε θα γράψω για τους ανθρώπους απόψε.

-Γιατί;

-Γιατί έτσι.

-Σου στέρεψαν οι ιδέες για εκείνους;

-Χαχαχαχα, λες και θα στερέψουν ποτέ. Απλά δε θέλω να γράψω γι’ αυτούς άλλο, όχι σήμερα.

-Ε, τότε για τι θα γράψεις;

-Θα γράψω για τα σύννεφα.

-Για τα σύννεφα;

-Ναι, εαυτέ μου, για τα σύννεφα. Ξέρεις πόσο τα αγαπώ.

-Πόσο;

-Τουλάχιστον τόσο ώστε να τους γράψω μια ιστορία.

-Και τι θα λέει αυτή η ιστορία;

-Θα λέει για ένα μικρό άσπρο σύννεφο που ταξίδευε μόνο του, προσπαθώντας να καταλάβει το νόημα της ύπαρξής του.

-Και είναι ενδιαφέρουσα μια τέτοια ιστορία;

-Γιατί όχι;

-Γιατί ναι;

-Εγώ πάντως θα τη γράψω.

-Μόνο σε σένα θ’ αρέσει, ακούς;

-Ε, και; Για μένα δε γράφω εξάλλου;

-Δε θα την ανοίξω αυτήν την κουβέντα μαζί σου. Τι γίνεται τέλος πάντων με το σύννεφο;

-Τσίμπησες, βλέπω εαυτέ.

-Τσίμπησα, θα μου πεις τώρα τι γίνεται;

-Θα είναι ένα δύσκολο ταξίδι, ένα ταξίδι με μεγάλα μαύρα σύννεφα που θα προσπαθήσουν να το κατασπαράξουν, να ξεσκίσουν το πουπουλένιο του κορμάκι, μα εκείνο θα γλιτώνει και θα συνεχίζει να ταξιδεύει στους απέραντους ουρανούς. Μέχρι να συναντήσει ένα άλλο σύννεφο, φιλικό, όμορφο, στρουμπουλό, αλλά μικρό σαν και εκείνο. Και πάνω που θα αρχίσουν να ενώνονται σε ένα, ένας δυνατός αγέρας θα τα κομματιάσει.

-Τι χαζό τέλος! Μα θα τα κομματιάσει;

-Γιατί δε σου άρεσε;

-Νομίζω πως οι ιστορίες σου με τους ανθρώπους είναι πιο πετυχημένες.

-Θα προτιμούσες δηλαδή μια ιστορία για έναν άνθρωπο που ταξιδεύει ολομόναχος στη ζωή, μέσα στα γκρίζα προβλήματά του, που βρίσκει το ταίρι του, αλλά ένας δυνατός «αγέρας» κομματιάζει τη σχέση τους;

-Ναι, θα τις προτιμούσα. ξέρω, είναι αχανής ο ουρανός της ζωής τους.  Και υπάρχει τόση μαυρίλα, απειλητικά μεγαθήρια με τους κεραυνούς τους στα χέρια έτοιμα να τους τρομοκρατήσουν. Αδικία και πόνος και δυσκολίες. Και άνεμοι, πολλοί άνεμοι. Κρύοι, παγεροί, ορμητικοί. Που φοβούνται δυο ανθρώπους ενωμένους. Γιατί δυο άνθρωποι ενωμένοι είναι πιο δυνατοί. Οι άνθρωποι όμως δεν είναι σύννεφα. Μπορούν να μείνουν εκεί και να παλέψουν. Κόντρα σε κάθε άνεμο.

-Και ήθελα να γράψω απόψε για τα σύννεφα, γαμώτο.

Advertisements

6 Comments

  1. Απλα κ αυτοι κάποτε ‘συννεφιά-ζουν» και ρίχνουν μικρες σταγονιτσες βροχής στα προσωπά τους που και που… 😉 πολυ όμορφο Χάρη μου! Καλο ΣΚ εύχομαι! 🙂

    1. Ε, ναι και αυτές οι σταγονίτσες στο πρόγραμμα είναι. Αρκεί να εξατμίζονται γρήγορα και να μη γίνονται ποταμάκια!!! Σε ευχαριστώ για μια ακόμη φορά! Καλό υπόλοιπο ΣΚ, αν και έμεινε μόνο λίγο 😦

      1. Σε ευχαριστώ πολύ πολύ! Nα χαίρεσαι και τη δική σου μανούλα και όλος ο κόσμος που έχει μανούλες, που υπηρετούν το ρόλο της μητέρας, βιολογικές και μη, να τις χαίρεται! Όπως επίσης όσοι βίωσαν την απουσία της μητέρας ή ένα σκληρό πρόσωπο μιας ανεπαρκούς μητέρας να βρουν μια αγάπη αντίστοιχη με τη μητρική!

  2. Τα σύννεφα έχουν δυστυχώς το ελάττωμα και κομματιάζονται όταν τα πράγματα γίνουν πολύ άσχημα εκεί πάνω αλλά σάμπως εδώ κάτω δεν είναι; Μα αυτό είναι που μας κάνει εμάς τους ανθρώπους ξεχωριστούς και τυχερούς συνάμα, είναι το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής!

    Πανέμορφο κείμενο το απόλαυσα Χάρη.

    1. Σε ευχαριστώ πολύ, αυτό το «σάμπως» που τόσο όμορφα είπες… Η ανθρώπινη ψυχή και η τύχη, η ατυχία, η ευτυχία…τεράστιο θέμα αυτό, όλο και σε κάποιο κείμενο θα το θίξουμε, έτσι δεν είναι; Καλό βράδυ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s