Τα άγρια σκυλιά της συνείδησης (*) Διήγημα short fiction

Ο κύριος Τ. θα μπορούσε να είναι πολιτικός. Άπιστος σύζυγος. Ανεπαρκής γονιός. Κλέφτης υλικών και συναισθημάτων. Θα μπορούσε να είναι κάποιος που κέρδισε μια θέση άδικα, που χρημάτισε ή χρηματίστηκε. Που είπε ψέματα για να εξυπηρετηθεί, που πλήγωσε ηθελημένα. Ο κύριος Τ. ήταν σίγουρα ευνοημένος. Από τη ζωή, τις συνθήκες, το αποστειρωμένο από πόνο περιβάλλον που μεγάλωσε. Και ήταν ευτυχισμένος έχοντας δεμένο το σκυλί της συνείδησής του, το αγαπημένο του σκυλί. Δε γάβγιζε, δεν παραπονιόταν, ήταν εκεί και ωστόσο αρκούταν σε λίγα ξερά κόκαλα, ψήγματα ευσυνειδησίας. Γιατί έτσι είναι τα σκυλιά. Δίνουν και δίνουν και δίνουν. Χωρίς ουσιαστικά ανταλλάγματα.

Και ο κύριος Τ. συνέχιζε να πολιτεύεται με τον ίδιο τρόπο. Να απιστεί, να παραβλέπει, να κλέβει. Να κερδίζει, να χρηματίζει και να χρηματίζεται. Να πληγώνει. Να εξυπηρετείται. Και όσο ήταν ευνοημένος, ήταν ευτυχισμένος. Ώσπου μια μέρα, βρέθηκε στο περιθώριο, μαζί με τον «σκύλο» του. Όχι, δεν ήταν απόρροια της συμπεριφοράς του αυτή η περιθωριοποίηση. Καμιά καρμική δικαιοσύνη δε θα συνέβαινε στον πλανήτη που ζούσε. Απλά έτυχε. Όπως τυχαίνει αιώνες τώρα σε όλους. Στατιστική και πιθανότητες. Τώρα πια ήταν οι άλλοι ανεπαρκείς για εκείνον, ήταν εκείνοι που έκαναν πλιάτσικο στα αποθέματα των υλικών και των συσσωρευμένων συναισθημάτων. Και ενώ κάποτε έμοιαζαν άχρηστα, γιατί ήταν υπεραρκετά, ξαφνικά είχαν αξία. Ήταν πολύτιμα, ήταν σημαντικά. Και το σκυλί του, το αγαπημένο του σκυλί, είχε αρχίζει να γαβγίζει. Τα βράδια δεν μπορούσε να κοιμηθεί από τις φωνές του «παλιόσκυλου». Πλέον ήξερε, ήξερε τι είχε κάνει.

Αντιστάθηκε, αντιστάθηκε όπως μπορούσε. Δεμένος σε κατάρτια λογικής, φορώντας βουλοκέρι λύπης και μετάνοιας. Χωρίς αποτέλεσμα. Δεν άντεχε πια να το ακούει. Έτσι αδύναμος, ένα βράδυ αϋπνίας, στάθηκε μπροστά στο σκυλί που είχε θεριέψει. Με τα χέρια σε στάση παραίτησης, το βλέμμα ειλικρινές και καθαρό, πιο καθαρό από ποτέ. Το πλησίασε, έσκυψε μπροστά του με την αγάπη που του είχε στερήσει τόσα χρόνια και το άφησε να τραφεί από εκείνον. Το άφησε να τον κατασπαράξει.

Advertisements

8 thoughts on “Τα άγρια σκυλιά της συνείδησης (*) Διήγημα short fiction

  1. Τ υχερός ο κύριος Τ έρας, που είχε ένα «σκύλο» που δεν είχε μοιάσει στο αφεντικό του, τουλάχιστο αυτός ο σκύλος δεν κοιμόταν όλη μέρα, γιατί είναι γνωστό πως όσο περνούν τα χρόνια συνήθως τα σκυλιά γίνονται ίδια με τ’ αφεντικά τους… φυσικά το κατασπάραγμα είναι κομμάτι οδυνηρό, αλλά απαραίτητο!!! 😉
    Καλό ήρεμο βραδάκι θα ευχηθώ! 🙂

    1. Καλημέρα, Στεφανία μου. Τι όμορφα σχόλια κάνεις πάντα:-)) Εύστοχα και τόσο ταιριαστά στις σκέψεις μου…Όμορφη, γαλήνια και δημιουργική μέρα για όλους μας:-)

  2. Ανατρίχιασα!Η εικόνα με το σκυλί μπροστά μου ολοζώντανη και η στιγμή της κάθαρσης παραπάνω από αναγκαία. Μακάρι να συμβαίνει που και που σε όλους τους κύριους Τ. εκεί έξω, με πρώτο και κύριο έναν που μου έφερες κατευθείαν στο μυαλό τον παΤέρας. 😉 (αν και και εκεί θα ήθελα τη σκηνή όχι μόνο μεταφορική αλλά και κυριολεκτική, πειράζει;)

    Συνέχισε έτσι δυναμικά Χάρη μας!! Καλό βράδυ!

    1. Καλημέρα μας για αρχή και ευχαριστώ για την παρότρυνση που με τόσο με βοηθάει στο να γράφω, αλήθεια! Μακάρι, και εγώ το ίδιο σκέφτομαι, θα μπορούσε να επιτευχθεί τότε μια ιδανική κοινωνία:-) Με λυπεί το γεγονός πως κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται ή γίνονται λόγω συνθηκών ασυνείδητοι, προσπαθώ πάντα να ψάξω τι φταίει, τι κρύβεται από πίσω, να δικαιολογήσω συμπεριφορές, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως δικαιολογούνται οι πράξεις τους ή πρέπει να μένουν ατιμώρητες. Τεράστιο θέμα προς συζήτηση! Πολύ πολύ καλημέρα μας και πάλι:-)

  3. Άλλο ένα δυνατό κείμενο από ‘σένα γεμάτο αλληγορίες κι ένα απρόσμενο φινάλε. Στον κόσμο που ζούμε όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε πως ο καημένος ο σκυλάκος θα την «πλήρωνε» αλλά χαίρομαι που στο έργο σου υπάρχει η ανατροπή. Τι κρίμα που στην πραγματική ζωή δε «φαγώνεται» συχνά αυτός που πρώτα απ’ όλους «έφαγε».

    1. Η δυνητικότητα της ανατροπής είναι εφικτή στον καθένα. Διαφορετικά θα έπρεπε να διακατεχόμαστε από παιδαγωγική απαισιοδοξία και να πιστέψουμε πως η «πραγματική ζωή» είναι μονόδρομος. Που ίσως και να είναι, αλλά προσωπικά επιλέγω, έστω μέσα απ’τη γραφή, να ανοίγω και άλλα μονοπάτια:-))) Καλή μας, ανατρεπτική μέρα!!!

  4. Καμιά φορά σκέφτομαι και θαυμάζω από πού άραγε έρχονται αυτές οι άτιμες πρώτες ιδέες για να πάρεις μπρος και να αρχίζεις να γράφεις. Έτσι κι εδώ το ίδιο. Σκέφτομαι, απορώ και το θαυμάζω πραγματικά. Αυτό το μικροδιήγημα μας αφορά όλους, είναι η καθολικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης σε σχέση με την αγάπη, το εγώ που φχαριστιέται μια ολόκληρη κοινωνία και δεν αντιδρά μαζί σου όταν το κοιτάς στον καθρέφτη και το εγώ που μετανοιώνει, επαναπροσδιορίζει, αυτοσαρκάζεται και επιθυμεί να γίνει αυτός που δεν έγινε ποτέ. Το πρόσωπο θα είναι το ίδιο στον καθρέφτη. Κάτι όμως θα έχει αλλάξει!

    Με κέρδισε πολύ.

    Καλό διήμερο!

    1. Τι όμορφα λόγια 🙂 Πραγματικά σ’ ευχαριστώ. Οι ιδέες είναι μέσα μας και είναι άπειρες, πραγματικά. Απλά προφανώς κρύβονται, όταν χρονικά, χωρικά, ή σε όποια άλλη συνιστώσα, δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Το κρυφτό σταματά, όταν πρέπει. Έτσι νομίζω. Ένα μοιρολατρικό πρέπει τις καθορίζει:-) Καλό Σαββοτοκύριακο με όσες ιδέες και δημιουργία «πρέπει». 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s