Η αφάνεια των επιφανών (*) Διήγημα short fiction

Αγάπη μου,

Για εμάς δε θα μάθει κάνεις. Γεράσαμε σε αυτό το χωριό του νησιού που το εγκατέλειψαν όλοι και ζήσαμε μόνοι, χωρίς γιατρούς, χωρίς φίλους και γιορτές. Μονάχα εγώ κατέβαινα στη χώρα να πάρω τα απαραίτητα και οι γνωστοί με ρωτούσαν, γιατί δε βλέπουμε τη μπάμπω σου και εγώ δεν είχα ιδέα τι να τους πω. Η μπάμπω μου προτίμησε τη φυλακή της ελευθερίας μας, τον τόπο που ζούσαμε μοναχοί. Γιατί, μπάμπω μου, εσύ πια δε ζεις. Εσύ τελικά με εγκατέλειψες πρώτη  και πια το μέρος αυτό είναι απλά φυλακή…δίχως ελευθερία. Το φλιτζάνι παραμένει άδειο στο τραπέζι, χωρίς τον καφέ σου. Η μυρωδιά του δε θα γεμίσει πια τούτο το έρημο σπίτι. Η δική σου μυρωδιά, η μυρωδιά που έδινες σε όλα.

Για εμάς δε θα μάθει κανείς, αγάπη μου. Ένας τρελός γέρος που σκόνταψε και έπεσε απ’ τον γκρεμό, που αυτοκτόνησε, γιατί δεν υπάρχεις, ένας ασήμαντος γέρος και μια γριά που δε θα γίνουν σαιξπηρικό έργο ή τραγωδία, ποίημα στα χείλη των πολλών. Δυο γενιές μετά δε θα ξέρουν καν τα ονόματά μας. Δεν κάναμε παιδιά πότε, δε χωρούσαν βλέπεις ανάμεσά μας, ανάμεσά μας δε χωρούσε τίποτα άλλο. Κανένα στόμα δε θα μιλήσει για τον έρωτά μας, κανείς δε θα μνημονεύσει έναν έρωτα που κράτησε πενήντα χρόνια.  Πενήντα χρόνια. Να σου φωνάζω, να μου φωνάζεις, να σε απειλώ ότι θα φύγω κάθε φορά που με απογοήτευες, να φεύγεις κάθε φορά που σε πίκραινα…και να ξαναγυρνάς. Ακόμη και τώρα μπορώ να ανακαλύψω τα βήματα κάθε σου γυρισμού ανάμεσα στα πυκνά χορτάρια. Βλέπω τα αποτυπώματα που άφησες παντού, ακόμα και στο σκοτάδι. Εμείς θα είναι σαν να μην περάσαμε ποτέ από τη γη αυτή. Σημαντικά ασήμαντοι, ασήμαντα σημαντικοί, όπως όλοι.

Έρχομαι να σε συναντήσω, αγάπη μου, εδώ τα πάντα είναι θλιβερά χωρίς το άγγιγμά σου. Γνωστός είμαι μοναχά κοντά σου.

Advertisements

9 Comments

  1. Πω πω πω…. ανατρίχιασα! Τι έντονο πάθος κι αγάπη 50 χρόνων είναι αυτά που περιγράφεις! Και το απίστευτο (μα κι ελπιδοφόρο) είναι πως στον κόσμο αυτό που όλα καταναλώνονται ταχύτατα και πετιούνται, υπάρχουν τέτοιες σχέσεις ανάμεσα σε ζευγάρια…. Σ’ ευχαριστούμε που μας «έβαλες» μέσα σε μία τέτοια σχέση!

  2. Αυτή η τελευταία φράση σου είναι σαν καρφί που κλείνει για πάντα και τελεσίδικα το μεγάλο έρωτα σε ένα κουτάκι, θαμμένο βαθιά στη ρίζα ενός δέντρου, άγνωστο για τους πολλούς, πολύτιμο για εκείνους που τους ανήκει.
    Κάθε φορά που διαβάζω κάτι δικό σου εκτιμώ πόσα πολλά μπορούν να ειπωθούν σε λίγες λέξεις.

    Καλημέρα
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    1. Ax, Ελένη, αχ, Ελένη! Αυτό το «πόσα πολλά μπορούν να ειπωθούν σε λίγες λέξεις» τι μαγικό πράγμα. Και πόσα λέγονται στις σιωπές και στις παύσεις… Μακάρι να καταφέρνω έστω και λίγο να αποδίδω όλο αυτό, όπως λες. Σε ευχαριστώ πολύ πολύ! Καλή μας μέρα!

  3. Απαρνιέται λοιπον στο τελος τη μοναχική (πλέον) ελευθερία της φυλακής του για να νιώσει κ πάλι ελεύθερος κοντά της…συγκινητικό…
    ότι αφορά μεγάλους ανθρώπους κ το συναισθηματικό τους κόσμο με συγκινεί βαθιά…κ θα συμφωνήσω με την Ελένη:απίστευτο πως καταφέρνεις κ πλάθεις εικόνες κ μεταφέρεις, γεννάς συναισθήματα με διηγήματα τόσο μα τοσο μικρά.
    σε ευχαριστούμε Χάρη, που μας θυμίζεις ποσό σημαντικά ασήμαντοι είμαστε, αλλα για κάποιους ανθρώπους, τοςο όλος τους ο κόσμος.
    Καλο σου βράδυ!! 😀

    1. Πόσα ευχαριστώ να πω…τα σχόλια σου είναι πολλές φορές προέκταση των σκέψεών. Οι μεγάλοι άνθρωποι όπως λες…μεγάλοι ηλικιακά, μεγάλοι σε εμπειρίες και πολλές φορές διδακτικές φιγούρες…ευαίσθητο και αγαπημένο θέμα η ηλικία τους…και το μεγαλείο τους…Καλό μας βράδυ, Κατερινιώ!

  4. Η ελευθερία του φίλε μου έρχεται με τον πλήρη αφανισμό του από τον κόσμο των ανθρώπων. Μάλλον αυτός ο κόσμος δεν τον γέμισε ποτέ, δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει το μεγαλείο της ψυχής του μόνο άλλη μία ψυχή τον άγγιξε πραγματικά. Μα δεν τον άφησε ποτέ! Δεν απαρνήθηκε αυτός, εκείνη τον καλούσε σε μια διάσταση όπου το άδειο φλυτζάνι του καφέ δεν σημαίνει τίποτα. Η ταλαίπωρη λογοδότηση της ορατότητάς τους στον κόσμο δεν υπήρχε εκεί. Εκεί θα είναι οι πιο γνωστοί άνθρωποι στον κόσμο ανάμεσά τους. Διότι θαρρώ πως κανένας άλλος δεν χωρά!

    Αυτό που συντελεί στο να ξεχωρίζουν αυτά που γράφεις είναι η προσεκτική τοποθέτηση των λέξεων της μιας δίπλα στην άλλη. Φαίνεται πως έχουν βαρύτητα για σένα κι αυτό σημαίνει πως όταν γράφεις… νιώθεις πραγματικά!

    Καλή σου μέρα Χάρη.

    1. Όταν γράφω, χαίρομαι…ακόμα και όταν γράφω για θέματα στενάχωρα, υπάρχει εκείνη η χαρά που έχει κανείς, όταν βρίσκει απαντήσεις στις ερωτήσεις του. Γι’ αυτό γράφουμε εξάλλου οι περισσότεροι από εμάς. Ψάχνουμε τις απαντήσεις «μας», όχι τις απαντήσεις γενικά. Και ακόμα και αν δεν τις βρούμε, είναι όμορφο που έχουμε χαθεί για λίγο στην πυκνότητα των λέξεων. Και χωρίς να θέλω να σου ανταποδώσω φιλοφρονήσεις, τα ίδια πυκνά δάση διαβαίνω όταν διαβάζω κείμενά σου. Και η σκιά τους είναι αναγκαία, γιατί ο ήλιος της πραγματικότητας καμιά φορά είναι ανυπόφορος. Καλή συνέχεια, Κουφέταριε 😉 Περιμένουμε να φτιάξεις ένα καινούριο δάσος να διαβούμε;-)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s