Παγίδα (*) Ποίημα

Έστησα μια παγίδα στη μέση της αυλής μου, περίτεχνα τη στόλισα με κλώνους πασχαλιάς

σχοινιά και φύλλα, ανθισμένο καμουφλάζ, σχοινιά και πικρά που δε σ’ είχα…

Κι ύστερα έριξα επάνω της τη νιότη την περίσσεια, στάλες αυτοπεποίθησης και φύλλα από μυρτιά

Άνοιξα την πορτούλα της και κρύφτηκα στα δέντρα, εσένα περιμένοντας μέσα στην ομορφιά

Λίγα λεπτά ακόμη και θα ήσουνα δική μου, πιασμένη στα σχοινιά της άγριας μηλιάς

Θεέ μου, τι λάμψη, σκέφτηκα και ρίγησα σαν μπήκες μέσα στον κήπο της δικής μου της καρδιάς

Μια λάμψη που με τύφλωνε, με ωθούσε πιο κοντά σου, και από κοντά, κοντύτερα…ναι, τώρα, καλύτερα

Μου χαμογέλασες, ήξερες πώς ήμουν εκεί και έκανες να φύγεις, μα εδώ είναι καλύτερα, σου είπα δυνατά

Και έσκυψα να πάρω στα χέρια πασχαλιά, ξεχνώντας την παγίδα μου, αρκεί να σε προλάβω

Και έτσι με μιας ανάποδα… μου φώναξες γελώντας… «καλύτερα για σένα, αγάπη μου γλυκιά».

Και έφυγες βιαστικά.

Advertisements

9 thoughts on “Παγίδα (*) Ποίημα

  1. Είσαι πολύ έξυπνος κι ανατρεπτικός συγγραφέας! Εκεί που έλεγα πως θα ζήσουμε ρομάντζο μας την έσκασε το πονηρό θηλυκό! 🙂

    Έχεις έναν σεβασμό και μια βαθιά επίγνωση όταν γράφεις για τις γυναίκες που εμένα με συγκινεί βαθιά! Δεν ξέρω πολλούς άντρες να «κατανοούν» τόσο καλά το γυναικείο φύλο.

    1. Φανή μου, καλύτερο κοπλιμέντο δε θα μπορούσα να διαβάσω:-) Δεν ξέρω αν το κάνω καλά, ούτως ή άλλως πιστεύω ότι είμαστε τόσο μοναδικοί ο καθένας που δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι τα φύλα έχουν κοινούς κώδικες, πχ γυναίκες συναισθηματικές, άντρες πρακτικοί κτλ…ωστόσο το να αγγίζει η γραφή, σημαίνει αντίληψη που είναι κοντά και να τυγχάνει η αντίληψή μου να είναι κοντά έστω και σε ενός ανθρώπου για μένα είναι κερδός. Οπότε, έτσι κ αλλιώς, πολλά πολλά ευχαριστώ:-)

    1. Καλημέρα, Στεφανία μου…Έτσι όμορφα, ακριβώς όπως το επισημαίνεις είναι…και θέλει συνεχές πότισμα αυτή η καρδιά, γιατί η θλίψη καραδοκεί στην πορτουλά;-)

  2. Απλα εξαιρετικό…ακομα ονειρεύομαι την παγίδα, που τ´οσο παραστατικά αποτυπώσες…τελικα ποιος παγιδεύει ποιον στον έρωτα, αναρωτιέμαι;μα…η αγάπη θα απαντήσω, γιατι τα μεγαλύτερα δεσμά, ειναι αυτα που δεν σε αναγκάζουν να κρατηθείς, παρά παραδίνεςαι απο μόνος σου….ευχομαι σε όλους μας, την βαθιά, ειλικρινή αγάπη λοιπον! 🙂

    1. Τέλεια ευχή για όλους!!! Να είναι τόσο βαθιά, ώστε να αναπνέουμε πού και πού, μην πνιγούμε και στα νερά της θα συμπληρώσω! Μια αγάπη που ολοκληρώνει χωρίς να αφαιρεί στοιχεία της ατομικότητας του καθένα.

  3. Μπορεί εδώ Χάρη να μιλάμε για ένα πανέμορφο, γλυκό ποίημα αλλά πιστεύω πως παρ’ όλες τις τεχνικές που απαιτούνται για να συνθέσει κανείς ένα ποίημα (μακριά από ορθολογισμούς κλπ), το δικό σου ποίημα έχει μια έντονη ρεαλιστική νότα που αντικατροπτρίζει τον εσωτερικό μας κόσμο σε σχέση με τον έρωτα και το άλλο φύλο. Νομίζω πως θα μπορούσες με σχετική ευκολία να αποδώσεις σε πεζό λόγο αυτή την.. παγίδα που είναι ευχή και κατάρα ταυτόχρονα. Δεν σε προτρέπω βέβαια για κάτι τέτοιο αλλά θέλω να σου μεταφέρω το βαθμό της πραγματικότητας που μεταφέρεις εάν κοιτάξουμε όλοι πίσω από τα νοήματα, τις μεταφορές και τους παραλληλισμούς.

    Μπράβο σου βρε Χάρη!

    1. Κουφετάριε, καλημέρες καλημέρες;-) Η πραγματικότητα μας μπορεί να είναι τόσο σουρρεαλιστική, όσο ο σουρρεαλισμός μπορεί καταλήγει ρεαλισμός στις ζωές μας. Για μένα όλα πραγματικά είναι…θενκς για τα αναλυτικά σου σχόλια;-))) Ο έρωτας είναι ευχή, ο παρανενοημένος έρωτας κατάρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s