Μια μετακόμιση (*) Μικροδιήγημα

by Χάρης Μαύρος

Ακούμπησα τα χαρτιά στο τραπέζι. Δε σου είπα κάτι, γιατί το συζητούσαμε εδώ και μέρες. «Τελικά, τον αγόρασες;» μου είπες. Κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι. «Πόσα έτη φωτός μακριά;» συνέχισες τις ανακριτικές σου ερωτήσεις. «Όχι, πολλά. Είναι μικρός, αλλά έχει αποθέματα νερού τουλάχιστον για εκατό χρόνια και με διαβεβαίωσαν για την ποιότητα της ατμόσφαιράς του». Στάθηκες για λίγο απέναντι μου προβληματισμένη. Μετά μου χαμογέλασες, ξέροντας ότι δε θα ήμαστε οι πρώτοι ούτε και οι τελευταίοι. «Σε μισή ώρα θα είμαι έτοιμη» μου είπες. «Μην πάρεις πολλά, θα σε περιμένω στο διαστημοπλοιάκι μας». «Το ξέρω, αγάπη μου. Το ξέρω. Εξάλλου  δεν πρόκειται για μια μετακόμιση που έχει σχέση με το τι θα πάρουμε μαζί μας, αλλά με το τι θα αφήσουμε πίσω». Κατεβαίνοντας απ’τον χιλιοστό δεύτερο όροφο στο ισόγειο, εκείνα τα λιγοστά δευτερόλεπτα, σκέφτηκα τι θα άφηνα εγώ πίσω. Την ανημποριά μου να παλέψω για ένα καλύτερο αύριο μαζί με όλους τους άλλους, την αποδοχή μου ότι τίποτα δεν αλλάζει και ότι η ανθρωπότητα μένει πάντα η ίδια, τις προσπάθειες μου για συμβολή σε κάτι πιο δίκαιο, σε κάτι πιο όμορφο, πιο ελπιδοφόρο. Ήξερα ότι θα με κατηγορούσες κάποια στιγμή γι’ αυτό, εσύ η αγωνίστρια, εσύ που πάντα με θεωρούσες εγωιστή. Όταν κατέβηκες με είδες στο πιλοτήριο σκεφτικό και με ρώτησες τι έχω. «Είμαι εγωιστής, έτσι;» ρώτησα με το κεφάλι σκυφτό, χωρίς να έχω το θάρρος να σε αντικρίσω… «Είσαι ερωτευμένος» μου απάντησες. Μετά από λίγο γίναμε και οι δυο κουκκίδα στον καταγάλανο ουρανό.

Advertisements