Βυθισμένες αγκαλιές στη θάλασσα της ασυναρτησίας (*) Μικροδιήγημα

by Χάρης Μαύρος

Δεν έχουν όλα νόημα. Όχι όλα. Οι κοφτές προτάσεις τι νόημα έχουν; Πήρες το μαχαίρι. Μου ζήτησες να τις κόψουμε. Να τις τεμαχίσουμε. Να αφήσουμε τα ναι. Τα ναι. Ναι. Και ο ήλιος έπεφτε καυτός. Έπεφτε. Ο ήλιος. Μέχρι που έσκασε στη γη και όλα άρπαξαν φωτιά. Φωτιά. Και εμείς βουτήξαμε στη θάλασσα. Πιθανός πνιγμός. Βουτήξαμε αγκαλιασμένοι. Σωτηρία στο βάθος, στην ψύχρα, στο μπλε. Άβυσσος. Φωτιά και πνιγμός. Έρωτας. Τίποτα δεν πονάει όπως ο έρωτας. Ούτε η φωτιά, ούτε το νερό. Και μείναμε αγκαλιασμένοι. Πονεμένοι. Ναι.

Ο ουρανός μαύρος. Σαν γάλα σε παράλληλο σύμπαν, σύμπαν παράλληλο με το γάλα που δε θα ευθυγραμμιζόταν ποτέ, έτσι όπως είχε μείνει χυμένο στις γούρνες. Παρατυπία. Μακρόσυρτη πρόταση, πρόταση που άφηνε χώρο για περισσότερο πόνο. Δεύτερη παρατυπία. Στάμνες άδειες και ο ήλιος παρελθόν.Θαλάσσια τέρατα νεκρά τριγύρω, εμείς εκεί, ανάμεσα. Κουλουριασμένοι. Στη Σαχάρα του Ατλαντικού, στον Ατλαντικό της Σαχάρας.  Με το μαχαίρι των προτάσεων και τη βελόνα της γλώσσας. Έλα να ράψουμε έναν νέο κόσμο για μας, σου είπα. Νέο κόσμο. Κόσμο. Για μας. Και κράτησες εμάς, τσαλακώνοντας τον κόσμο, βυθίζοντας τον στην αφάνεια του πυρήνα της γης που είχε πάψει να βράζει. Για μας. Και όλα είχαν νόημα πια.

Advertisements