Η αγάπη ποτέ δεν έκανε κακό (*) Διήγημα short fiction

Το αγαπούσε το μικρό καναρίνι. Ήταν χαριτωμένο, είχε μια τούφα που έπεφτε κωμικά μπροστά στα μάτια του. Δεν ήταν κίτρινο, δε φορούσε το χρώμα του μίσους. Της μιλούσε, της απαντούσε με τα τιτιβίσματά του επί της ουσίας. Θα το άφηνε για λίγες μέρες στη μητέρα της να το προσέξει, γιατί θα πήγαινε διακοπές. Συνηθισμένο. Ήλιος καυτός, καλοκαίρι, θάλασσες σε αναμονή. Αναμονή και τιτίβισμα. Μυρωδιές. Κίνηση, δρόμοι πόλεως λίγο πριν τις διακοπές. Διακοπές από τι; Απ’ τη συνεχή, υποχρεωτική αεργία. Άφησε το αυτοκίνητο με αλάρμ στην άκρη του δρόμου. Δυο λεπτά μόνο να αλλάξει ένα φόρεμα που της ήταν στενό. Κοίταξε το καναρίνι στα πίσω καθίσματα. Δυο λεπτά θα έκανε. Καλύτερα να το άφηνε μέσα. Το αγαπούσε πολύ για να ρισκάρει να πάθει κάτι. Άφησε τα παράθυρα λίγο ανοιχτά. Στο κατάστημα πανικός. Συνηθισμένο. Τα δυο λεπτά έγιναν τέσσερα, τα τέσσερα δέκα. Και το καναρίνι νεκρό από τη ζέστη, με τα φτερά ορθάνοιχτα. Εκείνη έκλαιγε, έκλαιγε, έκλαιγε. Αν το είχε βγάλει, αν το είχε πάρει μαζί της τώρα θα ζούσε. Αν δεν αργούσε, αν πήγαινε άλλη μέρα να αλλάξει φόρεμα, τώρα θα ζούσε. Εκείνη έφταιγε, έφταιγε, έφταιγε. Κατηγόρησε τον εαυτό της ότι δεν το αγαπούσε αρκετά.  Ότι αν το αγαπούσε όσο έπρεπε, τώρα εκείνο θα της τιτίβιζε. Πίσω απ’ το κλουβί του. Δεν πέρασε στιγμή απ’ το μυαλό της ότι εξ’ αρχής του προσέφερε μια αγάπη που εκείνο δε ζήτησε. Σε μια φυλακή, χωρίς την πόρτα ανοιχτή. Χωρίς να μπορεί να επιλέξει αν θέλει να μείνει. Χωρίς κανείς να μεταφράζει τα τιτιβίσματα. Ελευθερία, ελευθερία, παρακαλώ, ελευθερία. Η αγάπη της εξ’ αρχής του έκανε κακό. Θάνατος αργός και θάνατος βίαιος. Ο πρώτος με «αγάπη». Συνηθισμένο.

Advertisements

26 Comments

  1. Χμμ…. αργός θάνατος από αγάπη, ε; Πάλι μεγάλο θέμα ανοίγεις! Όσον αφορά την ελευθερία και το δικαίωμα στην απελευθέρωση ενώ συμφωνώ ταυτόχρονα έχω και μια ένσταση. Αν ένα ον δε μάθει ν’ αγαπάει σταδιακά την ελευθερία κι εσύ μια μέρα του τη δώσεις ξαφνικά δεν είμαι σίγουρη πως του κάνει απαραίτητα καλό. Η ελευθερία είναι σπουδαίο μα πολλές φορές βαρύ κι ασήκωτο αγαθό. Αν δεν είσαι εξοικειωμένος μ’ αυτό γρήγορα θα το ‘χεις μα δε θα ξέρεις τι να το κάνεις. Για ‘μένα λοιπόν αγάπη είναι να μεγαλώσεις κάποιον με στοργή μα και με την ιδέα πως μια μέρα δε θα ‘στε μαζί και πως ο καθένας θα πρέπει να πάρει το δρόμο του (κι αν υπάρχει τόσο ανιδιοτελής αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους, σφύρα μου!).

    1. Ε να, τέτοιος είμαι. Ανοιχτήρι θεμάτων… Ας ξεκινήσουμε από τις ενστάσεις. Θα συμφωνήσω απόλυτα ότι δεν είναι απαραίτητα καλό να ελευθερώσεις ξαφνικά ένα φυλακισμένο πλάσμα και να του πεις τώρα κολύμπα στη θάλασσα της ελευθερίας. Όμως εξ’ αρχής το ό,τι το έχεις φυλακισμένο, ή ότι το δέχεσαι φυλακισμένο κοντά σου είναι σίγουρα κακό. Όσο για τη στοργή και την ανιδιοτέλεια, τι να πω…ακούς κανέναν να σφυρίζει;;; Χιχιχιχι…Καλό Σαββατοκύριακο, Φανούλα. Τα καλύτερα έρχονται!

  2. Τι να πω εγω τωρα για τούτο διήγημα. Ακομα έχω μπροστα μου τις εικόνες. Και η προτελευταία πρόταση, τοσο δυνατή…μπράβο σου Χάρη…

    Θα προσθέσω μόνο, οτι η Ελευθερία, εχει παντα το τιμημά της, αλλιως δεν θα ηταν Ελευθερία…

    Διαβάζοντας τωρα κ το σχόλιο της Φανής, πιο πανω, μια ερώτηση μου ήρθε στο νου: Επειδη κ η αγάπη μαθαίνεται, απο τα γεννοφάσκια μας κιόλας, δεν το λέω εγω, οι ψυχολόγοι, μπορει κάποιος να σε αγαπήσει τοσο, ή μάλλον να σε μάθει να αγαπάς πιο πολυ την Αγάπη, απο την Ελευθερία;; (Εντάξει, μεγαλο ζήτημα άνοιξα, μου φαίνεται…)

    1. Θα προσθέσω και εγώ κάτι…πως η ελευθερία ήταν, είναι και θα είναι σχετική έννοια…η αγάπη και η ελευθερία νομίζω θα είναι πάντοτε σε αντίπαλα στρατόπεδα…ανοιχτήρι θεμάτων και εσύ!Φιλιά πολλά, Κατερινιώ!

    2. Μεγάλο ζήτημα άνοιξες γιατί εγώ τώρα αναρωτιέμαι υπάρχει ελευθερία χωρίς αγάπη κι αγάπη χωρίς ελευθερία; Δεν ξέρω αν αυτά τα δύο μπορούν να διαχωριστούν και δεν ξέρω αν μπορείς να προτιμήσεις το ένα έναντι του άλλου. Όταν αγαπάς, είσαι ελεύθερος. Όταν είσαι ελεύθερος, αγαπάς. Έτσι το βλέπω εγώ.

      1. Όταν αγαπάς χωρίς να προσδοκάς, ναι τότε είσαι ελεύθερος. Ποιος αγαπά χωρίς προσδοκίες όμως, ε; Ποιος; Καλό βραδάκι, Φανή μου!

  3. Μεγάλο θέμα,μπραγματι Φανή και Χάρη, νομιζω συμφωνώ εν μέρει κ με τους δυο, ενίοτε αυτές οι έννοιες είμαι σε αντίπαλα στρατόπεδα, καθως, οταν αγαπάς κάποιον τον αφήνεις ελεύθερο, οταν κάποιος αγαπιέται αληθινά είναι ελεύθερος, αλλα δεν ισχύει απαραίτητα και το ανάποδο, πως οταν εισαι ελεύθερος αγαπάς… (Αφήστε το, νομιζω το μπλέκουμε περισσοτερο.!!!
    🙂
    φιλια κ στους δυο!

    1. Και όλα αυτά από ένα καναρινάκι…;) Συμφωνούμε, διαφωνούμε, δεν καταλήξαμε και κάπου…η αγάπη είναι μάλλον κάτι σαν το τρίγωνο των Βερμούδων…εξαφανίζει τα όποια λογικά συμπεράσματα…άραγε θα τα βρούμε πουθενά ξεβρασμένα μετά από χρόνια; Καλό βραδάκι…

  4. Το κείμενο σου μου θύμισε ένα μελαγχολικό τραγούδι των παιδικών μου χρόνων. https://m.youtube.com/watch?v=nwN7MtEgUrg
    Κάπου στην τελευταία στροφή ο Πίκο, ο ήρωας του τραγουδιού, αφού βρίσκει έναν φίλο να αγαπά πραγματικά τον σφίγγει τόσο πολύ μες την αγκαλιά του για να του εκφράσει την αγάπη του, που το σκοτώνει. Δεν έχουμε μάθει (ορισμένοι) πόσο και πώς να αγαπάμε. Ιδού το πρόβλημα!

    Παραθέτω τους λίγους, αλλά μελαγχολικούς στίχους:

    Ο Πίκος το μικρό αρκουδάκι
    στο δάσος παίζει μοναχός
    είχε μιά μάνα ο φτωχός
    κι ένα μονάχα βόλι ο κυνηγός

    Πίνει νερό μαραίνεται και πάει
    δεν έχει κάποι φίλο ν΄αγαπάει

    Μιά μέρα στο μικρό ρυάκι
    ένα σκιουράκι του γελά
    παιχνίδια κάνουνε πολλά
    Θε μου να μην τελειώσει τέτοια χαρά

    Πίνει νερό δροσίζεται και πάει
    γιατί έχει κάποιο φίλο ν΄αγαπάει

    Το σφίγγει μέσα στην καρδιά του
    μα έβαλε δύναμη πολλή
    και το σκιουράκι το μελί
    άφησε τη ζωή του δίχως πνοή

    Πίνει νερό μαραίνεται και πάει
    δεν το΄μαθαν ποτέ του ν΄αγαπάει

    1. Να σου ομολογήσω ότι μελαγχόλησα και εγώ με το τραγουδάκι αυτό…μόνο για παιδικά χρόνια δεν είναι…Η αγάπη όντως χρειάζεται εκπαίδευση…σοφός ο τελευταίος στίχος. Σοφά και τα δικά σου λόγια ότι δεν έχουμε μάθει κάποιοι ν’αγαπάμε. Σε ευχαριστώ για τον «Πίκο», το αγνοούσα εντελώς το τραγουδάκι…πανέμορφο! Καλό ΣΚ!

  5. Η σχέση μου με τα ζωάκια που πολλοί έχουν στο σπίτι τους, είναι ειδική δλδ παρόλο που αγαπώ όλα τα ζωάκια και έχω μεγαλώσει με σκυλιά, προσωπικά ποτέ δεν θα είχα σκύλο, γάτα, χρυσόψαρο και πάνω απ΄ όλα πουλί σε κλουβί και ας ξέρω πως τα πουλιά στα κλουβιά έτσι έμαθαν να ζουν…
    Νομίζω πως Αγάπη και Ελευθερία είναι Ένα, δεν κρατάς τίποτα φυλακισμένο για τη δική σου απόλαυση…
    Πριν κάτι χρόνια έγραψα πώς αισθάνομαι την Αγάπη και το παραπάνω κείμενο, μου το θύμισε!

    https://ainafetst.wordpress.com/2010/10/01/dansmapom/

    Είναι όμορφο ένα blog, με τα εξαιρετικά του κείμενα, να δίνει την ευκαιρία σε ουσιαστικό διάλογο! 😉

    ΑΦιλιά Χάρη μου και εύχομαι να έχεις ένα μήνα γεμάτο Αγάπη-Ελευθερία! 🙂

    1. Αχ, γλυκιά μου Στεφανία, το είδα το άρθρο σου και οι φωτογραφίες τόσο συναισθηματικές! Έτσι είναι…εγώ είχα τέσσερα χρυσόψαρα μικρός…περιττό να σου πω ότι ο θάνατός τους μου κόστιζε τρομερά. Τα πλάσματα είναι προορισμένα να ζουν στο περιβάλλον τους. Όλα τα πλάσματα… Έτσι και ένας άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει σε ένα περιβάλλον τοξικής αγάπης. Να μιλάμε, Στεφανία, γι’ αυτό υπάρχουν τα blogs. ΑΦιλιά και η ευχή σου από τις πιο όμορφες. Την ανταποδίδω θερμά!

  6. Πόσα θέματα άγγιξες μ’ ένα μόνο κείμενο. Ελευθερία κι αγάπη θα έπρεπε να είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Σ’αγαπώ, για μένα, σημαίνει σ’ αφήνω ελεύθερο να κάνεις αυτό που σ’εκφράζει, να είσαι αυτός που θες να είσαι.
    Αντίθετα, έχουν καταλήξει να θεωρούνται σχεδόν αντίθετες. Δες το και στην καθημερινότητά μας, που λέμε ‘ είσαι σε σχέση ή ελεύθερος’? Λες κι αν είσαι το ένα, παύεις αυτόματα να είσαι και το άλλο.Έτσι, κουβάρι τα έχουμε όλα στο μυαλό μας και καταλήγουμε να
    ‘σκοτώνουμε’ τους άλλους από την τόσο αγάπη μας.

    1. Πόσο εύστοχη η παρατήρηση της ερώτησης «είσαι σε σχέση ή ελεύθερος;» Κουβάρι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις γενικώς και θέλει υπομονή, χρόνο και θέληση για να ξετυλιχτεί! Καλό βραδάκι και καλό ΣΚ!

  7. Αν και με… πόνεσε η κατάληξη που είχε το καναρινάκι, οφείλω να παραδεχτώ πως γράφεις μεγάλες αλήθειες!
    -Μου έχεις κινήσει το ενδιαφέρον! Χρειάζομαι χρόνο να διαβάσω και άλλα κείμενά σου! Με την πρώτη ευκαιρία θα επιστρέψω!- (Απειλή και υπόσχεση!) 😉
    A, και αγαπώ το γέλιο! Οπότε, μπορείς να φανταστείς πόσο απόλαυσα την παρουσίαση του εαυτού σου!
    Καλό μεσημεράκι εύχομαι και καλώς σε βρήκα!
    Γιάννα
    http://syros2js.blogspot.com

    1. Σε ευχαριστώ πολύ πολύ για τα καλά σου λόγια!!!Το γέλιο είναι το πολυτιμότερο δώρο που μας προσφέρουν και προσφέρουμε…;))) Τα κείμενα μου εδώ είναι και θα περιμένουν;))) Καλό βραδάκι!

  8. Έχω σβήσει και έχω γράψει 3 φορές το σχόλιο μου μέχρι εδώ.
    Θα το αφήσω για την ώρα γιατί τα συναισθήματα μου είναι ανάμεικτα.
    Πάντως αποτελείς σίγουρα τροφή για σκέψη.
    Καλώς σε βρίσκω!

    1. Καλώς ήλθες! Μόλις έριξα μια ματιά στο εξαιρετικά ενδιαφέρον blog σου. Ναι, προσφέρομαι να «φαγωθώ» ώστε οι σκέψεις μου να διαχυθούν και σε άλλους οργανισμούς…χιχιχιχι…

    2. Να την φροντίσεις Χαρούλη, την Νικολέτα, γιατί είναι απ΄ αυτές τις παλιές που ανοιγοκλείνουν τα μπλόγκια τους με χίλιες «εξαιρετικές» δικαιολογίες…. χαχαχα! (όχι θα μας ξεφύγεις madame!) 😛
      Καλό μας βραδάκι! 🙂

  9. Άστους γλυκιά μου και εμένα δεν με σταματάει τίποτα!
    Απο τέτοιες γλύκες απο την Αιναφετς άλλο τίποτα..χαχαχα

    Λοιπόν,επανήλθα γιατί όπως σου είπα το σκέφτηκα.
    Κοίταξε να δεις,μιλώντας για τα καναρίνια συγκεκριμένα,μιας και είναι και στην ανάρτηση σου,μπορούν να ζήσουν μόνο σε αυτά τα κλουβιά που εσύ τα ονομάζεις στέρηση της ελευθερίας.Έξω απο αυτά,το πολύ πολύ να επιβιώσουν 2 ώρες και μετά να γευματίσει όμορφα όμορφα καμία γάτα.Όποτε ναι,μερικές φορές και η ελευθερία και η αγάπη θέλουν θυσίες.Και αν η αγάπη αυτή το σκότωνε,φαντάσου τι θα έκανε η γάτα που λέγαμε.
    Προσωπικά δεν υπήρξα ποτέ ιδιαίτερα φιλόζωη μέρχρι πρόσφατα.Έχω και σκύλο και γάτα.Και είμαι απόλυτα πεποισμένη πως είναι προτιμότερο να τα έχω κοντά μου,να τα προσέχω,να τα πηγαίνω στον γιατρό,να τα ταίζω,να τα φροντίζω με όποιον τρόπο και δυνατότητα έχω,παρά να μην τα είχα,να είχαν καταλήξει αδέσποτα,μόνα τους,χωρίς αγάπη,χωρίς τροφή ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να συνεπάγεται αυτό για εκείνα.Οπότε ναι,μπορεί η αγάπη να τα σκοτώνει επειδή δεν είναι στο φυσικό τους περιβάλλον,αλλά είμαι χαρούμενη τουλάχιστον που δεν θα βρεθουν στις ρόδες κανένα απρόσεχτου οδηγού ή δεν ξέρω εγώ τι.
    Όλα τα πράγματα έχουν περισσότερες απο μια οπτικές γωνίες,εξαρτάται επομένως,και για εμένα προσωπικά πάντα,απο ποια επιλέγεις να το δεις.
    Βέβαια το έπικέντρωσα πολύ στο θέμα με τα ζώα και μπορεί να έχει ακόμα(σίγουρα),περισσότερες διαστάσεις,όμως επειδή και στα σχόλια έκλεινε όλο γύρω απο την αιχμαλωσία τους κτλ κτλ γι αυτό πήρα το θάρρος να πάρω θέση.

    με συγχωρεις πραγματικά για την έκταση.τώρα που το βλέπω,φαντάζομαι καλύτερα να είχα μείνει στο προηγούμενο σχόλιο.αλλά ας έχει.

    1. Δεν στάζει μέλι η Άιναφετς τσ τσ τσ! 😛
      Καλά που πρόλαβα να σε προειδοποιήσω Χάρη για το τι μέλει γενέσθαι, αν δεν φροντίσεις τους αναγνώστες σου… και που είσαι ακόμα! 😀
      Καληνυχτούδια! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s