Έξωση (*) Διήγημα short fiction

Ήρθαν, μαμά. Οι γείτονες δεν μπόρεσαν να τους εμποδίσουν. Ήρθαν αρματωμένοι με την εντολή ενός μίσους που δεν ταιριάζει στο σπιτικό μας. Σε αυτόν τον χώρο που κάποτε λεγόταν σπιτικό και πλημμύριζε μόνο από αγάπη. Αλλά η αγάπη μας δε θα τους πνίξει, μαμά. Ο μπαμπάς πετάει εδώ και ώρα από το μπαλκόνι στο πεζοδρόμιο, στρώματα, κουβέρτες και ό,τι άλλο μπορεί να σώσει. Μνήμες, στιγμές, στεγασμένες ελπίδες. Πλέον άστεγες και αυτές, όπως θα είμαστε σε λίγη ώρα και εμείς. Εκείνος παραιτήθηκε πρώτος. Δέχτηκε τη φτώχεια μας σαν να την είχαμε επιλέξει, σαν να είχαμε τις άπειρες επιλογές και εμείς να αποφασίσαμε ότι καλύτερα να μείνουμε έτσι φτωχοί και χρεωμένοι.

Εσύ, όμως κάθεσαι οκλαδόν στο κέντρο του άδειου σαλονιού, με το νυχτικό σου και τη μαύρη βίβλο στα χέρια σου. Δεν έχεις πια ανθρώπινο βλέμμα. Δεν ακούς τον μπαμπά που σου φωνάζει να σηκωθείς να τον βοηθήσεις. Δεν άκουσες ούτε έμενα που σε παρακάλεσα να μου φτιάξεις πλεξούδα τα μαλλιά, όπως έκανες κάθε πρωί. Και εκείνοι θα σε αρπάξουν και σχεδόν θα σε σηκώσουν όρθια ενώ εσύ κλαις και ουρλιάζεις.

Η βίβλος σου πέφτει απ’ τα χέρια. Θα κρατηθείς από την κάσα της πόρτας με όλη σου τη δύναμη και θα με κοιτάξεις. Θα δεις την απόγνωση και τη θλίψη στα μάτια μου. Και ένα ένα τα δάχτυλά σου, αποδυναμωμένα, θα αφήσουν ότι κάποτε σου ανήκε. Αρχίζω να ουρλιάζω και εγώ. Ουρλιάζω τόσο δυνατά, που τρομάζεις ακόμα και εσύ. Δε θα σταματήσω μέχρι να καλύψω τις δικές σου φωνές, μαμά. Εκείνες που μιλούσαν για δικαιοσύνη, εκείνες που έλεγαν πως το καλό που κάνουμε κάποια στιγμή επιστρέφει και όσοι κάνουν κακό το βρίσκουν μπροστά τους. Ουρλιάζω, μα οι φωνές σου δε βγαίνουν απ’ το κεφάλι μου. Καμιά δικαιοσύνη δεν υπήρξε σε τούτο τον κόσμο. Τώρα το ξέρεις και εσύ.

Ένας φωτογράφος στέκει ξοπίσω και απαθανατίζει τον εξευτελισμό μιας ολόκληρης ζωής. Όχι, ο φακός του δε σέβεται τον ανθρώπινο πόνο, ποθεί διακαώς να τον ρουφήξει και να τον μοιράσει σε χιλιάδες φυλλάδες την επόμενη μέρα. Για να μας λυπηθούν στιγμιαία, μαμά. Όπως λυπήθηκαν χτες κάποιους άλλους, όπως θα αναζητήσουν να βρουν να λυπηθούν περισσότερους αύριο. Να τους ξεχάσουν μετά από μια βδομάδα, ένα μήνα το πολύ. Μέχρι να πονέσουν το ίδιο και εκείνοι. Μόνο τότε θα μας καταλάβουν πραγματικά. Μα εγώ δε θέλω να πονέσει άλλος κανείς όπως εμείς. Κανείς.  Δε μου έχει μείνει άλλη δύναμη να ουρλιάζω, μαμά.

Advertisements

12 thoughts on “Έξωση (*) Διήγημα short fiction

  1. Το βίαιο ξεσπίτωμα είτε είναι απ΄τη χώρα που σε μεγάλωσε, είτε είναι για οικονομικούς λόγους πονάει πολύ και εύχομαι κανείς (μας) να μη το ζήσει, όπως δυστυχώς το έζησα σιωπηλά όταν φύγαμε απ΄ την Πόλη… και τώρα κάθε μέρα όλο και πιο πολλοί αναγκάζονται να φύγουν και το φευγιό δεν έχει σταματημό…
    Το κείμενο σου πονάει Χάρη και καλό είναι όμως να μη μας αφήσει κανένα ίχνος εκδικητικότητας…

    Καλό μας βραδάκι! 🙂

    1. Όχι, Στεφανία μου, την εκδίκηση δεν τη θέλουμε… Πονάει, με πόνεσε και όσο το έγραφα, αλλά όφειλα να το γράψω, έτσι νιώθω κάθε φορά που γράφω…Καλό μας βραδάκι, με δύναμη και γαλήνη;) Φιλιά πολλά.

  2. Πόση δυναμική σε λίγες μόνο φράσεις. Μπράβο σου Χάρη μας!
    Αν πονάει εμάς που το γράφουμε η το διαβάζουμε, δεν θέλω να φανταστώ πως ειναι για κάποιον που το ζει… 😔😔 Καλη εβδομάδα να εχουμε!

    1. Σ’ ευχαριστώ, Κατερινιώ μου. Ακριβώς…πόσο πονάει η πραγματικότητα που απλά αγγίζει το μελάνι μας κάποιες φορές, που τολμά να την αγγίζει…Καλό υπόλοιπο εβδομάδας, με υγεία!

    1. Έτσι ακριβώς…μακάρι! Μακάρι να είχαμε διορθωτικά που να έβαφαν τον κόσμο άσπρο, πιο πολύ θα χρησίμευαν απ’ τις λέξεις…ίσως αυτή είναι η ευχή του κάθε συγγραφέα, ένας νέος κόσμος, έστω και φτιαγμένος από λέξεις…δεν ξέρω. Καλή μέρα να έχουμε!Καλό απόγευμα!

      1. Ο κόσμος και γενικά όσα ζούμε γεννάνε τις λέξεις κι απ’την άλλη η λέξεις να φτιάξουν κι ένα νέο κόσμο.Απλά στη δεύτερη περίπτωση,μπορεί να είναι πολύ καλύτερος οπότε θα το προτιμησω 😉
        Καλό σου απόγευμα!

  3. Γροθιά στο μαχαίρι οι τελευταίες γραμμές.
    Δυστυχώς όλο και πιο πολλοί άνθρωποι βιώνουν πια τον ξεριζωμό, βίαια τις περισσότερες φορές. Και πονάει, για άλλους περισσότερο, για άλλους ίσως πιο λίγο. Μα πονάει!
    Θα πίστευε κανείς, πως σε μια τέτοια εποχή, η οποία θεωρητικά θα έπρεπε να έχει επηρεαστεί από την εξέλιξη(?!) όλα αυτά τα φαινόμενα, όλος αυτός ο πόνος, ο φόβος για ένα αύριο που δεν ξέρεις αν και πως θα έρθει, θα ήταν κάτι παρελθοντικό.
    Κι όμως είναι παρόν και ίσως μέλλον.
    Πολύ δυνατό κείμενο. Μπράβο σου!!!!

    1. Όλοι οι ξεριζωμοί πονάνε…οι συναισθηματικοί ξεριζωμοί, οι πρακτικοί ξεριζωμοί, οι κυριολεκτικοί ξεριζωμοί…για παράδειγμα ενός πλάτανου από την πλατεία του χωριού σου… Πόνος και φόβος και επιφύλαξη, όντως, αυτά οριοθετούν το παρόν μας, ωστόσο εμείς το γεμίζουμε όσο μπορούμε με εικόνες και χρώμα…Ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια!

  4. Χάρη, είναι τόσο δυνατό, έχει τέτοια συναισθηματική δυναμική που αισθάνομαι ότι θα είναι περιττό να σχολιάσω κάτι. Μου αρέσει πολύ που δεν δίνεις ονόματα στους χαρακτήρες κι έτσι το κάνεις σκοπίμως(;) πιο »οικουμενικό», πιο ενσυναισθητικό. Πόνεσα λίγο. Η δικαιοσύνη δυστυχώς δεν είναι κάτι που πέφτει σαν ώριμο φρούτο από τον ουρανό, όπως υποστήριξαν με άλλα λόγια μερικοί. Δεν είναι αρχετυπικό στοιχείο τείνω να πιστεύω πλέον (γίνομαι κυνική; εσύ θα μου πεις..). Είναι ζωντανός οργανισμός και μορφοποιείται μέσα από την ανθρώπινη νόηση και το πνεύμα και υλοποιείται με τις πράξεις φυσικά! Όμορφη η γραφή σου, όπως την έχω ξαναβρεί εδώ 🙂

    Συμφωνώ με όσα σχολίασαν οι φίλοι-μπλόγγερζ πιο πάνω :/
    Ίσως να επιστρέψω και με άλλο σχόλιο, πραγματικά τώρα αδυνατώ για περεταίρω…

    Σε χαιρετώ, σε φιλώ ❤

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s