Η ανυπαρξία του ιδανικού συντρόφου (*) Σκέψεις

by Χάρης Μαύρος

Κοιμάσαι. Ξυπνάς. Ονειρεύεσαι. Κοιμισμένος ή ξύπνιος, δεν έχει τόση σημασία. Πάντως ονειρεύεσαι. Και μέσα στα πολλά που ονειρεύεσαι είναι η στιγμή που θα συναντήσεις το ιδανικό σου ταίρι ως άλλο μήλο που θα σε βρει κατακέφαλα μια μέρα που θα ξαποστάσεις κάτω από μια τυχαία μηλιά. Μάλλον κάπου εκεί είναι που πρέπει πραγματικά να ξυπνήσεις.

Το ιδανικό ή «άλλο μισό» ή «παντοτινό μου ταίρι» είναι ένα πλάσμα που ποτέ δε θα συναντήσουμε. Και αν περιμένουμε να το συναντήσουμε, τότε θα αδικήσουμε κάθε πλάσμα που θα συναντάμε, γιατί είτε θα το απορρίπτουμε γιατί δε θα πληροί τα standards είτε θα πέφτουμε πάνω του με τα μούτρα, ντύνοντάς το με όλες εκείνες τις προσδοκίες του ιδανικού, μη βλέποντας αυτό που πραγματικά είναι.

Όχι και μάλιστα όχι κάθετο, σαν εκείνη την κολόνα της Δ.Ε.Η. που έχεις πέσει πάνω της άπειρες φορές τυφλωμένος από έρωτα. Όχι, ιδανικός άνθρωπος δεν υπάρχει. Υπάρχουν όμως ιδανικές σχέσεις. Και είναι εκείνες που χτίζουμε με κόπο, με προσπάθεια, με διάθεση για κατανόηση. Με εμπιστοσύνη, με συγχώρεση και σεβασμό της ατομικότητας. Με λάθη, ναι, ακόμα και με τα λάθη μας. Με την παραμονή μας στη σχέση τις φορές που θέλουμε να το βάλουμε στα πόδια φοβισμένοι, τρομαγμένοι, κουρασμένοι ή απογοητευμένοι. Παλεύοντας, ποντάροντας, χάνοντας, ρισκάροντας, πονώντας. Γιατί οι ιδανικές σχέσεις δεν έχουν να κάνουν με ιδανικούς ανθρώπους, πρίγκιπες, αμαζόνες, μοντέλα, διανοούμενους και γεμάτα πορτοφόλια. Οι ιδανικές σχέσεις έχουν να κάνουν με το πώς συντονίζονται δυο καρδιές, πώς χαράσσονται τα χαμόγελα στα πρόσωπα των ερωτευμένων, όταν μοιράζονται ακόμη και τα πιο απλά. Ένα σάντουιτς κομμένο στα δυο, ένα προφιτερόλ, το ίδιο μαξιλάρι.

Advertisements