Το ασθενές κορμί (*) Διήγημα short fiction

Το ασθενές κορμί έχει ανάγκη από άστρα να φυτευτούν εντός του και να λάμψει ο μαύρος ουρανός των πνευμόνων του, έχει ανάγκη από πολλά χρώματα να ρέουν στα αυλάκια των πετρωμένων του φλεβών, όχι άλλο εκείνο το πηχτό μαυροκόκκινο χρώμα του πόνου. Έχει ανάγκη από δάση και δρόμους στρωμένους με πέτρες και σπίτια φτιαγμένα από σοκολάτα καταμεσής ενός ξέφωτου και έχει λαχτάρα να τα καταβροχθίσει με μιας και ας μην μπορεί. Έχει ανάγκη δυο φτερά στην πληγωμένη του πλάτη και έναν ουρανό τεντωμένο σε γαλάζιο σεντόνι για να πετάξει σαν μικρή κουκκίδα που πλησιάζει στον ήλιο.  Έχει τη λύσσα εκείνη να σταθεί όρθιο και πάλι, να αγκαλιάσει περήφανα και ισότιμα το αλαζονικό υγιές κορμί που πριν λίγα δευτερόλεπτα μπορεί να το έχει προσπεράσει. Το ασθενές κορμί έχει ανάγκη από τείχη αγάπης που θα κρύψουν καλά την ψυχή του να μη νοσήσει και αυτή. Γιατί το ξέρει, πρώτη μόνο εκείνη μπορεί να παραιτηθεί.

Advertisements

5 thoughts on “Το ασθενές κορμί (*) Διήγημα short fiction

  1. Το ασθενές (μου) κορμί έχει ανάγκη από Αγάπη και μάλιστα ώρες ώρες θέλει να το ακούει, γιατί το ασθενές κορμί είναι ανασφαλές! 😉
    Καλό μήνα να έχεις Χαρούλη και εύχομαι να είναι πάντα δημιουργικός, τρυφερός, υπομονετικός, δυναμικός και συμπονετικός! 😀

    ΑΦιλιά πάντα καρδιάς! ❤

    1. Ελπίζω το ασθενές κορμί να έχει θεραπευτεί πλήρως, Στεφανία μου, ή έστω να ήταν μια παροδική μεταφορά που παραπέμπει σε κούραση ή κάτι τουλάχιστον περαστικό. Εγώ ένα «περαστικά» θα το πω, γιατί είναι μια ευχή που χρειάζεται πού και πού για όσα μας βαραίνουν, και ας μην είναι ασθένειες!
      Δέχομαι όλους τους χαρακτηρισμούς, εκτός από έναν… τον υπομονετικό…και αυτό γιατί είμαι πολύ πολύ βιαστικός σε κάποια θέματα, σε κάποια άλλα πάλι κανονικός Ιώβ…χαχαχαχα. Περιμένω να βρω πραγματικά χρόνο -έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δε θα επιβαρύνω τόσο τον εαυτό μου με υποχρεώσεις- για να διαβάσω τα αγαπημένα μου blogs σας, νιώθω κατά κάποιον τρόπο ότι βρίσκομαι στην εξορία.

      ΑΦιλιά αγαπημένα, να είσαι γερή και να είστε όλοι γεροί οικογενειακώς!

  2. Ενώ θέλω να συμφωνήσω με την τελευταία πρόταση κάτι με σταματάει. Είναι που κάποιες φορές νιώθω τόσο λάθος τον διαχωρισμό κορμιού και ψυχής. Πολλές φορές αυτά τα δυο συμφωνούν (τότε μιλάμε γι’ απόλυτη αρμονία;) μα κι όταν διαφωνούν δε σημαίνει πως μόνο το ένα έχει δίκιο και το άλλο άδικο. Με τον τρόπο του το καθένα απλά ζητάει αυτό που έχει ανάγκη, αυτό που πρέπει να ζητήσει. Εμείς απλά μόνιμα μπερδεμένοι πρέπει να κανακεύουμε πότε το ένα και πότε το άλλο, ενώ ίσως θα ‘πρεπε να στοχεύουμε σε μια παρατεταμένη συμφιλίωση τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s