Στάχτες (*) Ποίημα

by Χάρης Μαύρος

Αγάπη μου, στην αγκαλιά μας μέσα καίγονται όμορφα οι πόνοι

και η μέρα μοιάζει μεγαλύτερη, το σύμπαν πιο μικρό, συμπυκνωμένο,

οι σφαίρες και τα όπλα τους, οι αδικίες τούτης της πλάσης χάνονται,

οι φόβοι και τα ψέματα και οι πληγές που σου έκανα και μου έκανες.

Αγάπη μου, καθώς πλέκονται τα χέρια μας μεταξύ τους

δε μένει χώρος για τη λύπη και η θλίψη μαζεύει τα αγκάθια της,

κανείς δεν έχει δύναμη για να μας βλάψει, ούτε ο θάνατος,

είμαστε εγώ και εσύ κρυμμένοι στην πιο όμορφη ασπίδα.

Αγάπη μου, μόνο αυτό το ποίημα θα υμνεί την ομορφιά της αγκαλιάς μας,

στο θαύμα που συμβαίνει κάθε φορά που σ’ αγκαλιάζω, ποιος να ζητήσει μάρτυρες;

Και ας μας προδίδουν κάθε φορά οι στάχτες στα σεντόνια,

όλων αυτών που κάηκαν και έμειναν ξοπίσω.

 

Advertisements