Μου χρωστάς (*) Ποίημα

Μου χρωστάς μια άνοιξη
και πέταλα ανθών αμυγδαλιάς
να πέφτουν στα μαλλιά μας.
Μου χρωστάς έναν ήλιο καυτό
και ανάσες μυρωμένες
με βασιλικό και δυόσμο.
Το γέλιο σου,
χωρίς τους χειμώνες σου,
τα μάτια σου,
χωρίς τις βροχές τους.
Τον έρωτά σου χωρίς περικοπές,
συνεχή και αδιάβλητο.
Μου χρωστάς εσένα:
εσένα που σε έκρυβες
επιμελώς και αθόρυβα
στην κακοκαιριά της ζωής.
Άντε, λοιπόν, χαμογέλα.

Advertisements
Κατηγορίες:

6 Comments

  1. Ανοιξιάτικη χαρά έφερε το ποίημα σου, Χαρούλη!
    Με αυτό το ποίημα «δεν μας χρωστάς» και αναφέρομαι στην εξαφάνιση σου απ΄το blogging! 😉
    ΑΦιλιά πάντα καρδιάς! ❤

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s