Έλα να σκοτώσουμε έναν έρωτα (*) Μικροδιήγημα

by Χάρης Μαύρος

Πρώτα, βούτηξε στην κολυμπήθρα της λήθης και ξέχνα. Ξέχνα τα χαμόγελά μας μπροστά στο δειλινό του Τάμεση, το παγωμένο πρόσωπό μου στον ώμο σου στην Κρακοβία, τα ψίχουλα του κάροτ κέικ που αφήσαμε πίσω μας στην Ιρλανδία. Κοίταξε αποφασιστικά στον καθρέφτη, φόρα τα γάντια της αποποίησης ευθυνών και έλα. Έλα να μου πεις τα λάθη μου. Όσα δε σου έδωσα, όσα κράτησα για μένα. Να οριοθετήσεις με την ταινία του εγκλήματος την αποδοχή και την παραίτηση, την ενοχή της παθητικότητας. Να θάψεις τα ταξίδια που δεν πήγαμε και φωνάζουν απελπίσμενα στη γωνία «φεύγα», πνίξ’ τα με τα ίδια σου τα χέρια. Αυτή τη φορά δε θα παραπονεθώ για την απόσταση -των κορμιών, των σκέψεων, των λέξεων που κολυμπούσαν στις σιωπές και στη ρουτίνα. Ας είσαι εσύ η άψογη, η τέλεια, η δίκαιη. Μονάχα έλα. Έλα να σκοτώσουμε έναν έρωτα.

Advertisements