Μονοσύλλαβο (*) Μικροδιήγημα

by Χάρης Μαύρος

Το Μονοσύλλαβο πήδηξε πολύ ψηλά και τις δύο φορές που με είδε. Έγλειψε τη μύτη μου με λαχτάρα, τα χέρια μου, το στόμα μου, μύρισε τις πατούσες μου, τα μαλλιά μου. Έφερε την μπάλα του να παίξουμε ξανά και ξανά. Γρύλλισε για να μην του πάρω το σχοινί του, με κοίταξε στα μάτια σαν να είμαι η Κούβα, ο Νταλί, ο Πολικός Αστέρας. Το Μονοσύλλαβο πρόλαβε να με αγαπήσει, έτσι όπως τα δισύλλαβα ή λοιπά πολυσύλλαβα δε θα μάθουν ή καλύτερα δεν μπορούν να αγαπήσουν πότε σε χρόνια ολόκληρα. Το έκανε, ενώ το συνάντησα μόνο δύο φορες. Απλοποίηση της αγάπης. Την κάνουν εύκολη, δεδομένη, χωρίς κόπο. Έχει τελικά νόημα ο κόπος, που κάποτε υπερασπιζόμουν; Ξέρω ότι θα ήμουν καλύτερος πατέρας για εκείνο. Θα το άφηνα να ανεβαίνει στο κρεβάτι, θα το είχα κάθε βράδυ στην αγκαλιά μου. Θα ήμουν μαζί του πολλές ώρες, θα το έβγαζα βόλτα, θα φρόντιζα να εκπαιδευτεί σωστά και να είναι ευγενικό. Θα του εξασφάλιζα παρέα, ακόμα και τις ώρες που θα έλειπα. Θα ήμουν καλύτερος πατέρας. Το Μονοσύλλαβο θα ήταν πιο ευτυχισμένο. Και τώρα είναι. Γιατί δεν ξέρει. Δεν ξέρει από δισύλλαβα, τρισύλλαβα, πολυσύλλαβα. Και δε θα μάθει ποτέ. Δε θα το ξαναδώ. Ίσως το πετύχω τυχαία κάποια στιγμή. Ίσως τότε τουλάχιστον να έχω μάθει εγώ.