ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

Nobody(*)Nowhere

Κατηγορία: ποιήματα

Στην κοιλάδα των χαμένων ψυχών (*) Ποίημα

Στην κοιλάδα ρέουν, ρέουν όπως το νερό.

Οι χαμένες ψυχές ρέουν, ρέουν όπως τον νεκρό.

Και γεμίζουν την κοιλάδα, αδειανή κοιλάδα μένει,

ο νεκρός δε σε προσμένει,

ο νεκρός δεν περιμένει,

ρέουν, ρέουν, ρέουν.

Στην κοιλάδα των χαμένων ψυχών

μόρια κι απολήξεις,

πορτοφόλια, καταλήξεις,

ημερομηνίες λήξης ρέουν,

ολοένα ρέουν.

Κι από κοιλάδα γίνονται βουνό.

Advertisements

Περίπατος (*) Ποίημα

Πρωινός περίπατος/

σε Γολγοθά ατομικής συσκευασίας

όλα καλά/ όλα ανθηρά/ (για μένα πια)/

όλα περίπατος.

Κι η ζωή/ βιντεοκλίπ γαλλικής μουσικής

καναπές/ κρεβάτι/ καναπές

ταβάνι/ πάτωμα/ δίχως αλκοόλ/

πάτωμα/ ταβάνι/ δίχως καπνό/

φλώρικη βερσιόν πενθούς.

Άσχετοι σχετικοί στοχασμοί/

σκοτάδι αρκετό/ έτσι/ γιατί δε μας έφτανε το υπάρχον.

Τέμνονται τα βουνά;/ Οι ανηφόρες τέμνονται/

μα τέμνονται τα βουνά;

Γόνατα που τρέμουν/ στομάχι άδειο/

Ελάτε όργανα κι αρθρώσεις/

σύρετε τον χορό.

Όλα/ απλά/ (για μένα πια)

όλα/ περίπατος.

Καρδιά τσιμεντωμένη (*) Μικροδιήγημα

Η τρύπα με προσήλωση ανοίχτηκε, σε φλέβα που οδηγούσε κατευθείαν στην καρδιά. Χαμόγελο αδρό -ψεύτικο-, βαθιά εισπνοή, αιμοδοσία, σε διαδικασία όμως αντίστροφη. Ορός με τσιμέντο, εισαγωγή, εισροή. Δάκρυα στα μάτια. Οι αναμνήσεις έπαψαν να κινούνται, τσιμέντο. Δάκρυα κι οι βρισιές έπαψαν να κινούνται, τσιμέντο. Δάκρυα και τα ποτάμια έπαψαν να κινούνται, τσιμέντο. Τα αεροπλάνα που πετούσαν σαν πουλιά. Τα ταξίδια. Τα χέρια, τα κορμιά. Ο γκρίζος γάτος. Οι λέξεις, τα φώτα, οι αγκαλιές. Οι χώροι γέμισαν τσιμέντο. Το ισόγειο, το παγωμένο δωμάτιο, η στάση. Τα ρουθούνια, η αναπνοή, τσιμέντο. Η καρδιά έπαψε κι αυτή, τσιμέντο. Όλος, τσιμέντο. Όλος, εκτός από τα μάτια. Δάκρυα.

Μου χρωστάς (*) Ποίημα

Μου χρωστάς μια άνοιξη
και πέταλα ανθών αμυγδαλιάς
να πέφτουν στα μαλλιά μας.
Μου χρωστάς έναν ήλιο καυτό
και ανάσες μυρωμένες
με βασιλικό και δυόσμο.
Το γέλιο σου,
χωρίς τους χειμώνες σου,
τα μάτια σου,
χωρίς τις βροχές τους.
Τον έρωτά σου χωρίς περικοπές,
συνεχή και αδιάβλητο.
Μου χρωστάς εσένα:
εσένα που σε έκρυβες
επιμελώς και αθόρυβα
στην κακοκαιριά της ζωής.
Άντε, λοιπόν, χαμογέλα.

Ανέξοδη διαφήμιση ανύπαρκτης ευτυχίας (*) Ποίημα

Γδύθηκαμε, στηθήκαμε, γελάσαμε
-κάποιοι από εμάς τάχα φιλοσοφήσαμε,
καλή μου ώρα.
Μέση στητή, τοπίο υπεροχής,
ταξίδια μαγικά,
κτίρια ιστορικά,
θάλασσες ήρεμες,
μακριά από πόλεμο και κρίση,
ή μήπως ναι; -κοινωνικό μήνυμα θα πουν-:
βιτρίνα.
Αγκαλιές και φιλιά,
φίλοι εδώ και φίλοι εκεί,
μα άδεια η καρδιά,
ερωτευμένοι νέοι,
νέοι με μπότοξ, νέοι με χείλη φουσκωτά,
χέρι χέρι
-όσο κρατά η λήψη-
ματιές λάγνες,
ωραίο προφίλ:
βιτρίνα.
Τοποθεσία Παράδεισος, tag #dioxnotinthlipsi, #aneksodidiafimisianuparktiseutuxias
φίλτρο με χρώματα,
φίλτρο ομορφιάς
-μεγάλα μάτια και σημάδια πουθενά, όψη θολή-,
πώς μπαίνει γαμώτο στην καρδιά;
Βιτρίνα.
Και οι εκπτώσεις άρχισαν,
φθηνά μας κοστολόγησαν,
με κλικ αγόρασαν τον θάνατο -προσωρινά-:
βιτρίνα.

Αρέσει σε %d bloggers: