Στάχτες (*) Ποίημα

Αγάπη μου, στην αγκαλιά μας μέσα καίγονται όμορφα οι πόνοι

και η μέρα μοιάζει μεγαλύτερη, το σύμπαν πιο μικρό, συμπυκνωμένο,

οι σφαίρες και τα όπλα τους, οι αδικίες τούτης της πλάσης χάνονται,

οι φόβοι και τα ψέματα και οι πληγές που σου έκανα και μου έκανες.

Αγάπη μου, καθώς πλέκονται τα χέρια μας μεταξύ τους

δε μένει χώρος για τη λύπη και η θλίψη μαζεύει τα αγκάθια της,

κανείς δεν έχει δύναμη για να μας βλάψει, ούτε ο θάνατος,

είμαστε εγώ και εσύ κρυμμένοι στην πιο όμορφη ασπίδα.

Αγάπη μου, μόνο αυτό το ποίημα θα υμνεί την ομορφιά της αγκαλιάς μας,

στο θαύμα που συμβαίνει κάθε φορά που σ’ αγκαλιάζω, ποιος να ζητήσει μάρτυρες;

Και ας μας προδίδουν κάθε φορά οι στάχτες στα σεντόνια,

όλων αυτών που κάηκαν και έμειναν ξοπίσω.

 

H αγάπη σου μου «λύπη» (*) Ποίημα

Η αγάπη σου μου «λύπη» και όταν λείπει, μόνο οδύνη

μόνο πόνος και ένας χρόνος σε μια ώρα θα περάσει -αν περάσει.

Θα γελάσει, θα πεθάνει, θα αναστηθεί για λίγο, πάλι κάτω θα μου πέσει

σαν τον βόλο που γλιστράει και όλο πάει…

η αγάπη σου που λείπει, και όταν λείπει είναι «λύπη»,

είναι φθόνος και εγώ μόνος σε έναν κόσμο που γυρνάει -δε γυρνάει.

Θα νυχτώσει, θα έρθει η μέρα, θα έρθει πάλι το σκοτάδι

και η αγάπη σου μου «λύπη», η αγάπη μου σου «δίνη»,

τι σου δίνει μες τη δίνη όσων είπα;

Μόνο «λύπη».

 

Όμορφα ταλαιπωρημένοι

Όμορφα ταλαιπωρημένοι θα σέρνουμε τις γυμνές μας ψυχές
Και ξοπίσω το λιοπύρι θα καίει τις μικρές ανάσες, α-νά-σες
Θα τρέχουμε με μάτια στην πλάτη και πλάτη στο μέλλον,
ξοπίσω ο πλούτος της φτώχιας, η φτώχια του πλούτου που ά-φη-σες
Δε θα γράφουμε, δε θα σβήνουμε, μονάχα βαθιές αναπνοές
Είναι το χτες μικρό, το αύριο τεράστιο για ψεύτικες α-γά-πες
Μια μέτρηση ακόμη των κορμιών, μια αναμέτρηση ψυχών σου ζητώ
Εκείνο το χαμόγελο σε στάση λεωφορείου που μου χά-ρι-σες.

Νηπενθής (*) Ποίημα

Αγαστές οι ορέξεις της άφατης χαράς,

που λαίμαργα ρουφάνε θλίψεις και πόνους και μίση,

βαυκαλίζοντας με λάμψη τα ατοπήματα της κίβδηλης ευμάρειας

Και οι ευκαιρίες…πολιτικοί γονυπετείς που ικετεύουν για μια ψήφο

Τα βλέμματα του κόσμου μοναχικά, κάθετα σε μια πορεία βραχεία

διαπρύσιοι κήρυκες της λήθης που δεν έχει να πληρώσει τα διόδια

Δύστοκες οι επιθυμίες ελλοχεύουν, ξανακύλισμα στη λύπη; Όχι.

Η λύπη είναι προφανής, η λύπη αποδεκτή ντυμένη ως αποδοχή.

Αποδοχή, παραδοχή, έτσι είναι, έτσι θα είναι. Έτσι θα μείνει.

Χτυπιόμαστε στους τοίχους οι παραβάτες της γραμμής.

Και πάλι λείπει ο ιταμός πόθος, ρακένδυτος εξάλλου ήταν, παλάμη ανοιχτή

Φείδεται η πλούσια ζωή να δώσει μία λύση, τσιγκούνα από μικρή,

απλή πενία, οικουμενικοί ληστές του ουμανισμού, ρουσφέτι και λαγνεία.

Δόξα στην επιβίωση. Αρχή της πρότασης. Ζωή. Τελεία.