ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

Nobody(*)Nowhere

Κατηγορία: ποιήματα

Στην κοιλάδα των χαμένων ψυχών (*) Ποίημα

Στην κοιλάδα ρέουν, ρέουν όπως το νερό.

Οι χαμένες ψυχές ρέουν, ρέουν όπως τον νεκρό.

Και γεμίζουν την κοιλάδα, αδειανή κοιλάδα μένει,

ο νεκρός δε σε προσμένει,

ο νεκρός δεν περιμένει,

ρέουν, ρέουν, ρέουν.

Στην κοιλάδα των χαμένων ψυχών

μόρια κι απολήξεις,

πορτοφόλια, καταλήξεις,

ημερομηνίες λήξης ρέουν,

ολοένα ρέουν.

Κι από κοιλάδα γίνονται βουνό.

Περίπατος (*) Ποίημα

Πρωινός περίπατος/

σε Γολγοθά ατομικής συσκευασίας

όλα καλά/ όλα ανθηρά/ (για μένα πια)/

όλα περίπατος.

Κι η ζωή/ βιντεοκλίπ γαλλικής μουσικής

καναπές/ κρεβάτι/ καναπές

ταβάνι/ πάτωμα/ δίχως αλκοόλ/

πάτωμα/ ταβάνι/ δίχως καπνό/

φλώρικη βερσιόν πενθούς.

Άσχετοι σχετικοί στοχασμοί/

σκοτάδι αρκετό/ έτσι/ γιατί δε μας έφτανε το υπάρχον.

Τέμνονται τα βουνά;/ Οι ανηφόρες τέμνονται/

μα τέμνονται τα βουνά;

Γόνατα που τρέμουν/ στομάχι άδειο/

Ελάτε όργανα κι αρθρώσεις/

σύρετε τον χορό.

Όλα/ απλά/ (για μένα πια)

όλα/ περίπατος.

.

Μου χρωστάς (*) Ποίημα

Μου χρωστάς μια άνοιξη
και πέταλα ανθών αμυγδαλιάς
να πέφτουν στα μαλλιά μας.
Μου χρωστάς έναν ήλιο καυτό
και ανάσες μυρωμένες
με βασιλικό και δυόσμο.
Το γέλιο σου,
χωρίς τους χειμώνες σου,
τα μάτια σου,
χωρίς τις βροχές τους.
Τον έρωτά σου χωρίς περικοπές,
συνεχή και αδιάβλητο.
Μου χρωστάς εσένα:
εσένα που σε έκρυβες
επιμελώς και αθόρυβα
στην κακοκαιριά της ζωής.
Άντε, λοιπόν, χαμογέλα.

Ανέξοδη διαφήμιση ανύπαρκτης ευτυχίας (*) Ποίημα

Γδύθηκαμε, στηθήκαμε, γελάσαμε
-κάποιοι από εμάς τάχα φιλοσοφήσαμε,
καλή μου ώρα.
Μέση στητή, τοπίο υπεροχής,
ταξίδια μαγικά,
κτίρια ιστορικά,
θάλασσες ήρεμες,
μακριά από πόλεμο και κρίση,
ή μήπως ναι; -κοινωνικό μήνυμα θα πουν-:
βιτρίνα.
Αγκαλιές και φιλιά,
φίλοι εδώ και φίλοι εκεί,
μα άδεια η καρδιά,
ερωτευμένοι νέοι,
νέοι με μπότοξ, νέοι με χείλη φουσκωτά,
χέρι χέρι
-όσο κρατά η λήψη-
ματιές λάγνες,
ωραίο προφίλ:
βιτρίνα.
Τοποθεσία Παράδεισος, tag #dioxnotinthlipsi, #aneksodidiafimisianuparktiseutuxias
φίλτρο με χρώματα,
φίλτρο ομορφιάς
-μεγάλα μάτια και σημάδια πουθενά, όψη θολή-,
πώς μπαίνει γαμώτο στην καρδιά;
Βιτρίνα.
Και οι εκπτώσεις άρχισαν,
φθηνά μας κοστολόγησαν,
με κλικ αγόρασαν τον θάνατο -προσωρινά-:
βιτρίνα.

Στάχτες (*) Ποίημα

Αγάπη μου, στην αγκαλιά μας μέσα καίγονται όμορφα οι πόνοι

και η μέρα μοιάζει μεγαλύτερη, το σύμπαν πιο μικρό, συμπυκνωμένο,

οι σφαίρες και τα όπλα τους, οι αδικίες τούτης της πλάσης χάνονται,

οι φόβοι και τα ψέματα και οι πληγές που σου έκανα και μου έκανες.

Αγάπη μου, καθώς πλέκονται τα χέρια μας μεταξύ τους

δε μένει χώρος για τη λύπη και η θλίψη μαζεύει τα αγκάθια της,

κανείς δεν έχει δύναμη για να μας βλάψει, ούτε ο θάνατος,

είμαστε εγώ και εσύ κρυμμένοι στην πιο όμορφη ασπίδα.

Αγάπη μου, μόνο αυτό το ποίημα θα υμνεί την ομορφιά της αγκαλιάς μας,

στο θαύμα που συμβαίνει κάθε φορά που σ’ αγκαλιάζω, ποιος να ζητήσει μάρτυρες;

Και ας μας προδίδουν κάθε φορά οι στάχτες στα σεντόνια,

όλων αυτών που κάηκαν και έμειναν ξοπίσω.

 

Αρέσει σε %d bloggers: